ღმერთი

ღმერთი

воскресенье, 24 сентября 2017 г.

კლაივ ლუისი – თავისუფალი ნება

   ამგვარად, ქრისტიანებს სწამთ, რომ ბოროტი ძალა წუთისოფლის მმართველი გახდა. აქ, რა თქმა უნდა, გარკვეულ პრობლემებს ვაწყდებით. ღვთის ნებით ხდება ეს ყველაფერი? თუ ღვთის ნებით ხდება, მაშინ საკმაოდ უცნაური ღმერთი გვყოლია, იტყვით თქვენ; მაგრამ თუ ბოროტება სამყაროში მისი ნების წინააღმდეგ გამეფდა, როგორ მოხდა ეს, აბსოლიტური ძალაუფლება ხომ ღვთის ხელშია?

თუმცა ყოველმა კაცმა, ვისაც კი როდისმე რაიმე ძალაუფლება ჰქონია, კარგად იცის, რანაირად შეიძლება, რომ რაღაც-რაღაცეები, ერთი მხრივ, ეთანხმებოდნენ მის ნებას, ხოლო, მეორე მხრივ, ეწინააღმდეგებიდნენ. მაგალითად, დედამ შეიძლება უთხრას შვილს: ,,მე არ ვაპირებ ყოველ საღამოს თქვენი ოთახის დალაგებას, თქვენ თვითონ უნდა ისწავლოთ მისი მოწესრიგება”. ერთ საღამოს იგი შედის ოთახში და ხედავს, სათამაშო თაგვი, სამელნე და ფრანგული ენის გრამატიკის სახელმძღვანელო ერთ კუთხეშია მიყრილი. ეს ეწინააღმდეგება მის ნებას, მას ურჩევნია, რომ ოთახი დალაგებული იყოს, მაგრამ, მეორე მხრივ, ისიც სურს, რომ ბავშვები დამოუკიდებლობას შეეჩვიოს. ეს კი მათთვის თავისუფლების შესაძლებლობის მიცემას ნიშნავს. მსგავსი მოვლენების მოწმე ვხდებით მართველობის ნებისმიერ სისტემაში, სამსახურში იქნება ეს თუ სკოლაში. როგორც კი რაიმე ნებაყოფლობით შესრულებას შემოიღებთ, ადამიანთა ნახევარი ამ მოვალეობას არ შეასრულებს.

ეს არ შეესაბამება თქვენს სურვილს, თუმცა მსგავსი მდგომარეობა სწორედ თქვენი ნების თანახმად გახდა შესაძლებელი.

შეიძლება, სამყაროში იგივე ხდება, ზოგიერთი თავის ქმნილება ღმერთმა თავისუფალი ნებით დაჯილდოვა. ეს ნიშნავს, რომ მათ შეუძლიათ აირჩიონ სწორი ან არასწორი გზა. ზოგიერთებს ჰგონიათ, რომ შესაძლებელია შექმნა თავისუფალი არსება, რომელიც არასწორად ვერ მოიქცევა. მე არ შემიძლია ამგვარი არსების წარმოდგენა. თუ ვინმე თავისუფალია სიკეთის კეთებაში, ასევე თავისუფალია ბოროტის ჩადენაშიც. სწორედ თავისუფალმა ნებამ გახადა ბოროტება შესაძლებელი. მაშ, რატომ მისცა ღმერთმა თავის ქმნილებებს თავისუფალი ნება? იმიტომ, რომ თავისუფალი ნების გარეშე შეუძლებელი იქნებოდა ჭეშმარიტი სიყვარული, სიკეთე, სიხარული და ყოველივე, რაც ღირებულია ამ სამყაროში.

ავტომატ-რობოტებით დასახლებული სამყარო შესაქმნელადაც არ ეღირებოდა. ბედნიერება, რომელიც ღმერთმა მოუმზადა თავის უმაღლეს ქმნილებებს, – ესაა ღმერთთან და ერთმანეთთან თავისუფალი შეერთების ბედნიერება, რასაც სიყვარულისა და აღტაცების ისეთი განცდა ახლავს თან, რომელთან შედარებითაც ყველაზე ამაღლებული ამქვეყნიური სიყვარული ქალსა და მამაკაცს შორის მხოლოდ წყალგარეულ რძეს მოგვაგონებს. სწორედ ამიტომ უნდა ჰქონდეთ ქმნილებებს თავისუფალება.

ღმერთმა, რათქმა უნდა, იცოდა, რაც მოხდებოდა, თუკი ქმნილებები მათთვის მინიჭებულ თავისუფლებას არასწორედ გამოიყენებდნენ, მაგრამ, როგორც ჩანს, თვლიდა, რომ ჩანაფიქრი რისკის გაწევად ღირდა. ჩვენ ხშირად არ ვეთანხმებით ღმერთს, მაგრამ წინააღმდეგ წასვლა ძნელია, რადგან ისაა ჩვენი აზროვნების წყარო.

შეუძლებელია, რომ თქვენ მართალი იყოთ, ის კი ცდებოდეს, ისევე როგორც ნაკადული ვერ აცდება თავის სათავეს. როცა საკამათოდ მიიჩნევთ მის გადაწყვეტილებებს, იმ ძალის წინააღმდეგ გამოდიხართ, რომელიც კამათის უნარით გაჯილდოვებთ. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, თქვენ იმ ტოტს ჭრით, რომელზეც ზიხართ. თუ ღმერთი თვლის, რომ თავისუფალი ნება ღირს სამყაროში გაჩაღებულ ომად და სწორედ ამიტომ შექმნა არსებები, რომელთაც თავისუფალი არჩევნის გაკეთება შეუძლიათ, და არა სათამაშო მარიონეტები. გამოდის, თავისუფალი ნება მართლაც ფასეული რამ ყოფილა. მხოლოდ იმ სამყაროში შეიძლება ხდებოდეს რაღაც ნამდვილად ფასეული და მნიშვნელოვანი, სადაც ყველაფერი კეთილსა და ბოროტს შორის თავისუფალ არჩევანზეა დაფუძნებული.

როცა გავაცნობიერებთ, თუ რას ნიშნავს ნების თავისუფლება, სისულელედ მოგვეჩვენება კითხვა, რომელიც ოდესღაც დამისვეს: ,,რატომ შექმნა ღმერთმა ადამიანი ასეთი დამპალი მასალისგან?” რაც უკეთესია მასალა, რომლისგანაც ქმნილებაა შექმნილი, მით უფრო ჭკვიანი, ძლიერი და თავისუფალია იგი, ამავ დროს, მით უკეთესი იქნება თუ ის სწორ გზას დაადგება, მაგრამ უფრო უარესი გახდება, თუ მცდარ გზას ამოირჩევს. ძროხას არ შეუძლია იყოს ძალიან კარგი ან ძალიან ცუდი, მაგრამ ძაღლს შეუძლია იყოს უკეთესი ან უარესი; ბავშვს უფრო გამოკვეთილად შეუძლია უკეთესი ან უარესი იყოს, ბავშვზე უფრო მეტად კი ეს მოზრდილ ადამიანს ძალუძს. მომდევნო საფეხური გენიალური ადამიანია; ზეადამიანური სული არსებათა შორის ყველაზე უარესი ან ყველაზე უკეთესი შეიძლება იყოს.

როგორ მოხდა, რომ ღმერთის ქმნილება არასწორ გზას დაადგა? რასაკვირველია, ამ კითხვაზე დამაჯერებელი პასუხის გაცემა ადამიანს უჭირს. თუმცა შეიძლება დავუშვათ გონივრული (და საყოველთაოდ მიღებული) ვარაუდი, რომელიც არასწორი გზით სიარულის ჩვენს პირად მაგალითზეა დაფუძნებული.

იმ წუთას როგორც კი თქვენში პირადი ,,მე” მჟღავნდება, ჩნდება შესაძლებლობა, რომ მისი პირველ ადგილზე დაყენება მოისურვოთ, მოგინდეთ გახდეთ ცენტრი, ე.ი. ფაქტიურად ღმერთი. სწორედ ეს იყო სატანის ცოდვა. ეს ცოდვა ასწავლა სატანამ კაცობრიობას. ზოგიერთები თვლიან, რომ ადამიანის დაცემა როგორღაც სექსუალურ პრობლემასთანაა დაკავშირებული. ეს მცდარი აზრია (დაბადების წიგნში მოთხრობილი ამბავი უფრო იმ ვარაუდისკენ გვიბიძგებს, რომ ჩვენს სექსუალურ ბუნებას ხრწნა დაცემის შემდეგ შეეხო და უფრო მისი შედეგი იყო, ვიდრე მიზეზი.)

სატანამ შთააგონა ჩვენს შორეულ წინაპრებს, რომ მათ შეეძლოთ გახდნენ ,, როგორც ღმერთები”, ყველაფერი თავიანთებურად მოაწყონ, თითქოს თავად იყვნენ საკუთარი თავის შემოქმედნი, გახდნენ თავიანთი თავის ბატონ-პატრონები და გამოიგონონ თავისთვის ბედნიერება, ღმერთისგან მოწყვეტით და მისგან დამოუკიდებლად. ამ განწირული მცდელობიდან წარმოიშვა თითქმის ყველაფერი, რამაც განსაზღვრა ადამიანური ისტორიის ხასიათი – ფული, სიღატაკე, პატივმოყვარეობა, ომები, პროსტიტუცია, სოციალური ფენები, იმპერიები, მონობა; ხანგრძლივი და საშინელი ისტორია ადამიანისა, რომელიც ცდილობს ღმერთის გარეშე იპოვოს ბედნიერების გასაღები.

ეს უიმედო და განწირული ძიებაა. ჩვენ ღმერთმა შეგვქმნა, ისევე როგორც ადამიანი იგონებს მანქანას. ავტომობილის საწვავად ბენზინია გათვალისწინებული და იმ კონსტრუქციით, როგორიც მას აქვს, იგი სხვა საწვავზე არ იმუშავებს. ადამიანი კი ღმერთმა იმგვარად ააგო, რომ სიცოცხლისათვის საჭირო ენერგიას ღვთისაგან იღებს. ღმერთი ის საწვავია, რომელმაც უნდა აამოძრაოს ჩვენი სული და კვებოს იგი. ამიტომ არ უნდა ვთხოვო ღმერთს, მოგვანიჭოს ბედნიერება ჩვენი გემოვნების თანახმად ისე, რომ არ შეგვბოჭოს არავითარი რელიგიით. ღმერთს არ შეუძლია მოგვანიჭოს ბედნიერება მისგან მოწყვეტით, იმიტომ, რომ მის გარეშე ბედნიერება და მშვიდობა უბრალოდ არ არსებობს.

სწორედ ესაა ისტორიის გასაღები. იხარჯება გიგანტური რაოდენობით ენერგია, იბადებიან ცივილიზაციები, იქმნება ბრწყინვალე, კეთილ შობილი ორგანიზაციები, მაგრამ ყოველთვის რაღაც არ გამოდის ისე, როგორც საჭიროა. რომელიღაც ფატალური დეფექტის გამო სათავეში ყოველთვის ეგოისტი და სასტიკი ადამიანები აღმოჩნდებიან ხოლმე, მათი საფუძველი იშლება და ძირს – უბედურებისკენ და სასოწარკვეთისკენ – მიექანება. მანქანა ჩერდება. თავდაპირველად ის თითქოს ადვილად მუშაობდა, გაივლის რაღაც მანძილს და იმსხვრევა. ადამიანებს სურთ, რომ მან უხარისხო საწვავით იმუშაონ. აი, რა გვიქნა ადამიანებს სატანამ.

ღმერთმა რაღა გაგვიკეთა? უპირველეს ყოვლისა, მან სინდისი დაგვიტოვა, რომ გვესმოდეს, თუ  არის სწორი და რა არასწორი. ისტორიას ახსოვს ადამაინები, რომლებიც ცდილობდნენ, ხანდახან საკმაოდ შეუპოვრადაც, რომ სინდისის ხმისთვის დაეგდოთ ყური. ეს სრულყოფილად ვერავინ მოახერხა.

გარდა ამისა, ადამიანთა მოდგმას მიანიჭა ის, რასაც მე ნათელ ოცნებას ვუწოდებ. მხედველობაში მაქვს ის უცნაური ისტორიები (რომლებიც თითქმის ყველა წარმართულ რელიგიებში გვხვდება),სადაც მოთხრობილია მკვდრეთით აღმდგარ ღმერთზე, თავისი სიკვდილით რომ ახალ სიცოცხლეს ანიჭებს ადამიანებს.

და კიდევ, მან გამოარჩია ერთი ერი და ასწლეულების მანძილზე თავის რჩეულ ხალხის ცნობიერებაში ნერგავდა იმ აზრს, რომ თავადაა ერთადერთი ღმერთი და მისთვის ძალზედ მნიშვნელოვანია, თუ როგორ იქცევიან ადამიანები. ეს გამორჩეული ერი ებრაელი ერი იყო და ძველი აღთქმა დაწვრილებით გვითხრობს მის ისტორიას.

შემდეგ კი მოხდა გამაოგნებელი რამ. ებრაელ ერში გაჩნდა კაცი, რომელიც იმგვარად ლაპარაკობდა, თითქოს თავად ყოფილიყო ღმერთი. იგი ამბობდა, რომ შეეძლო ცოდვების შენდობა, რომ დასაბამიდან არსებობდა და ამტკიცებდა, რომ განკითხვის დღეს კაცობრიობის განსასჯელად მოვალო.

აქ ერთი განმარტებაა საჭირო. ნებისმიერ პანთეისტს, მაგალითად ინდუსს, შეუძლია თქვას, რომ ის ღმერთის ნაწილია ან შერწყლულია მასთან; ამაში არაფერია საკვირველი. მაგრამ იმ ადამიანს, რადგან იგი იუდაიზმს აღიარებდა და არა პანთეიზმს, არ შეეძლო ამგვარი ღმერთი ყოლოდა მხედველობაში. ებრაელთა გაგებით, ღმერთი ესაა არსება, რომელიც სამყაროს მიღმა იმყოფება; მან შექმნა ეს სამყარო და იგი უსასრულოდ განსხვავდება მისი ქმნილებებისგან. ასე რომ, ებრაელებისათვის ის, რასაც ეს კაცი ამბობდა, გამაოგნებელი იყო.

ზოგიერთი რამ, რასაც ის ამბობდა, ხშირად ჩვენი ცნობიერების მიღმა რჩება, რადგან უკვე იმდენჯერ მოგვისმენია, რომ ხეირიანად ვეღარც კი აღვიქვავთ. მხედველობაში მაქვს განცხადება ცოდვების შენდობის თაობაზე. თუ ეს განცხადება ღმერთისგან არ მოდის, ის უაზროდ და სასაცილოდ ჟღერს.როცა ერთი ადამიანი მეორეს მისთვის მიყენებულ წყენასა და შეურაცხყოფას პატიობს, ეს სავსებით გასაგებია. ფეხი რომ დამადგით, შეგიძლიათ გაპატიოთ, ფული მომპარეთ და ამასაც შეგინდობთ. მაგრამ რას იფიქრებთ ადამიანზე, რომელსაც არავინ შეხებია, არ გაუძარცვავთ, ის კი აცხადებს, შეგინდობთ სხვას რომ ფეხი დაადგით და ფული მოჰპარეთო. ამგვარი ქცევა საკმაოდ სულელურად მოგეჩვენებოდათ.

თუმცა იესო ზუსტად ასე ლაპარაკობდა. იგი ეუბნებოდა ადამიანებს, რომ ცოდვებს მიუტევებდა, თუმცა ამ დროს არასოდეს ეთათბირებოდა იმათ, ვისაც იმ ცოდვებმა ზიანი მიაყენა. იესო უყოყმანოდ იქცეოდა ისე, თითქოს თავად იყო ის, ვინც დაზარალდა ყველა ამ ცოდვის გამო. ამგვარ ქცევას მხოლოდ მაშინ ექნებოდა აზრი თუ ის მართლაც ღმერთი იყო, ანუ ის, ვისი კანონებიც შეილახა და ვისი სიყვარულიც შეურაცხყო ყოველმა ჩადენილმა ცოდვამ.

ვინც ასე იქცევა (თუ, რასაკვირველია, ის ღმერთი არ არის), ქვეყანას ანახებს, რომ ბრიყვია და განდიდების მანიით არის შეპყრობილი, თანაც ისეთი ჯერ რომ არავის სმენია.

თუმცა ( და ეს ნამდვილად საოცარია) მის მტრებსაც კი, როცა ისინი სახარებას კითხულობენ, არ ეჩვენებათ რომ იესო ბრიყვი და განდიდების მანიით შეპყრობილი ავადმყოფია. ქრისტე ამბობს, რომ იგი ,, მშვიდია და გულით მდაბალი” და ჩვენ გვჯერა მისი, ისე რომ, ვერც კი ვამჩნევთ, სიმშვიდე და თავმდაბლობა ძნელად თუ მიესადაგება მისავით მოლაპარაკე კაცის საქციელს.

ამას იმიტომ ვამბობ, რომ გზა გადავუღობო იმ მართლაც სულელურ შენიშვნას, რომელიც არცთუ ისე იშციათად გვსმენია მავანისა და მავანისაგან: ,, მე მზად ვარ, იესო ზნეობის დიდ მოძღვრად ვაღიარო, მაგრამ არ მჯერა, რომ იესო ღმერთია”. ამის თქმა არ შეიძლება. უბრალო მოკვდავ კაცს, რომ იმისთანა რამეებზე დაეწყო ლაპარაკი, რასაც იესო ლაპარაკობდა, დიდი ზნეობის მოძღვარი ვერ გამოდგებოდა. იგი ან ისეთი ჭკუიდან გადასული უნდა ყოფილიყო,- თავს ლაყე კვერცხად რომ აცხადებს,- ანდა ჯოჯოხეთიდან ამოსული ეშმაკი. თქვენ საკუთარი არჩევანი უნდა გააკეთოთ. იგი ან მართლა ღვთის ძე იყო და არის, ან ვიღაც დამთხვეული ან იმაზე უარესი. თქვენ მას ან ხმა უნდა ჩააწყვეტინოთ, როგორც სულელს, უნდა აფურთხოთ და მოკლათ კიდეც, როგორც დემონი – ან არადა მის წინაშე უნდა დაემხოთ და აღიაროთ, როგორც უფალი და ღმერთი. ოღონდ უარი თქვით იმ ქედმაღლურ უაზრობაზე, რომ იგი მხოლოდ დიდი მოძღვარი კაცია. იესო ჩვენ ამგვარი ფიქრების საბაბს არ გვაძლევს.


jesus.ge

ჩვენ თაყვანი ვეცით სხვა ღმერთებს და ამას „წარმატება“დავარქვით.

ბერტ კლენდენენის ბოლო მიმართვა ეკლესიას

„როგორც მრავალი თქვენგანისთვის უკვე ცნობილია, ამჟამად, ჩემს ცხოვრებაში  ერთ-ერთი ურთულესი პერიოდია, მაგრამ მაინც დარწმუნებული ვარ, რომ ყველაფერს თავისი მიზანი აქვს. გარკვეული დროის განმავლობაში ვევედრებოდი ღმერთს, რომ მანამ არ წავეყვანე ამქვეყნიდან, სანამ მისი დიადი ძალის შესახებ არ გავუმჟღავნებდი ამ საცოდავ და მოტყუებულ თაობას.

ვგრძნობ, რომ ეს ყოველივე ურთიერთკავშირშია. რატომ ვარ ასე დარწმუნებული? იმიტომ, რომ ვხედავ, რომ ჩემი ჯანმრთელობის გამო მორწმუნეები ლოცვასა და მარხვაში გაერთიანდნენ. მთელი მსოფლიოდან რეკავენ ჩემი მდგომარეობის შესატყობად. გულწრფელად მჯერა, რომ ამ ლოცვით მსახურებას შეუძლია წარმოშვას ის ძლიერი ტალღა, რომლისთვისაც ჩვენ ასე მხურვალედ ვლოცულობდით.

ასეთ ფიზიკურ მდგომარეობაში მყოფი ვაცნობიერებ, რომ, თუ უფალი არ მოახდენს სასწაულს (რომელიც, მჯერა, ლოცვის მეშვეობით მაინც მოხდება), სავსებით შესაძლებელია, ეს იყოს ჩემი ბოლო მიმართვა თქვენდამი. ამიტომ, სრულიად დარწმუნებულნი იყავით, რომ ახლა საგულდაგულოდ ვწონი ჩემ მიერ ნათქვამ ყოველ სიტყვას.

უპირველეს ყოვლისა, ღვთის სული ძლიერ მიმოწმებს, რომ მომავალი გამოღვიძებისთვის საჭიროა მორწმუნეთა მიერ გულწრფელი სინანული და მონანიება. სულიწმიდის მდინარეს ჩვენი მეშვეობით დინების საშუალება უნდა. ამიტომ ჩვენში არაფერი არ უნდა იყოს ამ დინების დამაბრკოლებელი. მორჩილად უნდა წარვდგეთ ჩვენი ზეციერი მამის წინაშე და ვთხოვოთ პატიება და გულმოდგინედ ვეძიოთ გზა, რომლისკენაც უფალი მიგვითითებს. ჩვენ ვიცით, რას ამბობს მისი სიტყვა: „ვაი მას, ვინც ბოროტებას სიკეთეს უწოდებს,“ მაგრამ ეს არის სწორედ ის, რაც ჩვენ გავაკეთეთ იმით, რომ ხორცს დავუთმეთ ადგილი; ჩვენი თაყვანისცემა ხორციელი გახდა. უნდა ვაღიაროთ ღვთის წინაშე ის, რომ დავკარგეთ სულიერი წონასწორობის გრძნობა და დავამახინჯეთ ჩვენი ფასეულობები.

უნდა ვაღიაროთ ის, რომ ეჭვქვეშ დავაყენეთ ღვთის სიტყვის აბსოლუტური ჭეშმარიტება იმით, რომ ვქადაგებთ სხვა მრავალ უცხო რამეს. ღვთის სიტყვისადმი ჩვენი სიყვარულის შესახებ ვაცხადებდით და ამავდროულად უგულებელვყოფდით მას. ქედმაღლურად მივითვისეთ „ორმოცდაათიანელების“ ტიტული და ვაცხადებდით, რომ გვაქვს უფრო მეტი ძალა, ვიდრე დანარჩენებს, მაგრამ, ამავე დროს, იმის ძალაც არ გვყოფნის, რომ ღმერთის შესახებ დავუმოწმოთ ურწმუნოთ, წმინდა ცხოვრებაზე რომ აღარაფერი ვთქვათ.

ჩვენ თაყვანი ვეცით სხვა ღმერთებს და ამას „წარმატება“დავარქვით.

ჩვენ ტელევიზიის რელიგიური სუპერვარსკვლავებისგან უფრო მეტი ვისწავლეთ, ვიდრე განთიადის კაშკაშა ვარსკვლავისგან.  ქუჩებში აღვირახსნილობის წინააღმდეგ გამოვდივართ, მაგრამ უარს ვაცხადებთ ვაღიაროთ ის, რომ ცოდვისადმი ჩვენმა შემწყნარებლურმა მიდგომამ გამოიწვია ეს აღვირახსნილობა (რომ.1:25-26). ვდუმდით და ამით მხარს ვუჭერდით კათედრასთან და საარჩევნო უბნებში გარყვნილებით მოვაჭრეთ და მაინც ვბედავთ ვუწოდოთ თავს წმინდები.

ჩვენ ჩვენი ფასეულობები პარტიებს, კავშირებს, ცრუწმენებსა და ტრადიციებს მივყიდეთ. ჩვენ  რასიზმის ცოდვას ჩავდიოდით წარსულისა და აწმყოს შეცდომების დაფარვით. სხვები რასიზმის ცოდვის თანაზიარნი გახდნენ თავიანთი უპატიებლობისა და შურისძიებისადმი ლტოლვის გამო. ჩვენ უგულებელვყავით ღარიბები, რაკი  უფრო „სულიერი მიზნებით“ ვიყავით დაკავებულნი. ჩვენ ბეჯითად არ ვემზადებით ქადაგებისათვის და ვკმაყოფილდებით იმით, თუ უფლის თანდასწრებას ჩავანაცვლებთ ხმაურიანი მსახურებით (გონებამახვილობითა და მჭერმეტყველებით). ჩვენ საკმარის ყურადღებასა და დროს არ ვუთმობთ ჩვენი შვილების აღზრდას და შემდეგ ყველაფერში ეშმაკს ვადანაშაულებთ. ჩვენ ვწუწუნებთ იმაზე, რომ ლოცვა აიკრძალა სკოლებში, ამავე დროს კი ეკლესიის წევრების უმრავლესობა საკუთარ სახლებშიც არ ლოცულობს. ჩვენ პატივს მივაგებთ ადამიანთა შორის ძლიერებსა და დიდებულებს და არად ვაგდებთ, ერთი შეხედვით, „უმნიშვნელო“ ადამიანებს, თუმცა ისინი უფრო წმიდები არიან. ჩვენ არ გვინდა სიწმინდეზე ვიქადაგოთ იმის შიშით, რომ აღარ ვიქნებით მგრძნობიარენი და მიმზიდველნი ურწმუნოთათვის. მივეჩვიეთ ნიღბებით ცხოვრებას და არ გვინდა ამის აღირება. ჩვენ უარვყავით წარსული, რომელიც, თითქოსდა მერჯულეობის ეპოქა იყო, და ეკლესიაში „სიახლეები.“

განდიდების მსახურებაში ჩვენ უფრო „ტოპ ქრისტიანული სიმღერების“ ჰიტ-პარადით ვხელმძღვანელობთ, ვიდრე ჭეშმარიტად შთამაგონებელი ფსალმუნებით. ჩვენმა ქედმაღლობამ ჩაგვძირა ღრმა წყვდიადში და დაგვიბნელა თვალები, რომ არ დაგვენახა ჩვენი უმოქმედობა და ჩაგვეკლა ჩვენში სწავლის სურვილი. სხვებმა კი საკუთარი თავის განათლებას მიჰყვეს ხელი და დაივიწყეს პრაქტიკული ცხოვრება. ჩვენ ძალიან ადვილად ვკიცხავთ სხვა კონფესიებს იმის გამო, რომ საკუთარი თავი სრულყოფილი გვგონია. ჩვენი თვალსაწიერიდან გაქრა ღმერთი. შედეგად, ადამიანთა უმრავლესობაში ვერ ვამჩნევთ მიმდინარე დამანგრეველი პროცესის არსებობას.

ჩვენ არ ვუწყით რეალობასთან დასაბრუნებელი გზები იმიტომ, რომ ვეღარ ვხედავთ იმ სიმაღლეებს, საიდანაც ჩამოვცვივდით. ჩვენ ძლიერი ხმაური ღვთის ძალად აღვიქვით, მსახიობობა ცხებულებად და ქარიზმა − მოწოდებად. მხილება შევცვალეთ კონსულტაციებით და ცოდვისადმი შემწყნარებლური პოზიცია დავიკავეთ. ჩვენ ბიბლიიდან გავაქრეთ  ჯოჯოხეთის რეალობა იმისათვის, რომ მათ მოვაწონოთ თავი, ვისაც ღმერთი კიცხავს. ჩვენ ფურცლებზე დავხაზეთ მეორედ მოსვლის სქემა, მაგრამ არასოდეს ვქადაგებთ მეორედ მოსვლაზე და არ ვემზადებით მისთვის.

ჩვენ არხეინად მივდივართ წინ ჩვენ გამო დაღუპულთათვის გვერდის ავლით, კვირიდან კვირამდე ვუქადაგებთ მათ, ვინც უკვე მოისმინა სიტყვა. ჩვენ შევქმენით ატმოსფერო, სადაც უფრო პირადი და არა ეკლესიის საჭიროებების დაკმაყოფილება გვაინტერესებს. ჩვენ გვყავს ისეთი ხუცესები, რომლებიც ყველაფერს ისე აკეთებენ, რომ ყველა კმაყოფილი დარჩეს. მათი ერთგულება არა უფლის დიადი დავალების აღსრულებაში გამოიხატება, არამედ საპირფარეშოების დასუფთავებაში, ბიულეტინების გამოცემასა და შთამბეჭდავი საღამოების ჩატარებაში.  ჩვენ გვყავს ახალგაზრდა ხუცესები, რომლებიც უკმაყოფილებას გამოხატავენ სხვების ნამოქმედარის გამო, მაგრამ ვერ ხედავენ იმას, რაც თავად გააკეთეს. ჩვენ გვყავს ხუცესები, რომლებიც კმაყოფილდებიან მიღწეულით და თავს იმართლებენ იმით, რომ აკეთებენ ყველაფერს, რაც იციან, თუმცა სწავლის არავითარი სურვილი არ გააჩნიათ. ჩვენ ძალიან ბევრი ხალხი გვყავს, რომლებიც აღტაცებულები არიან რელიგიური ტელევარსკვლავებით, რომლებიც ფლანგავენ თქვენს ფულს ლიმუზინებში, ძვირფას სახლებსა და ფუფუნების სხვა საგნებში, მაშინ, როცა მახარებლობა ერთ ადგილზეა გაყინული. ჩვენში უფრო მეტია კეთილდღეობაზე მეოცნებე და ძალიან ცოტაა ისინი, რომლებიც დაღუპულ სულთათვის მოსთქვამენ. ცოდვისადმი შემწყნარებლურმა მიდგომამ ლამის ბოლო მოგვიღოს და ამას ტოლერანტობას ვუწოდებთ. ჩვენ ურჩობაში ვცხოვრობთ და ამას თავისუფლებას ვუწოდებთ. ჩვენ დავეშვით ცრურწმენამდე და ამას რწმენა დავარქვით. ჩვენ შევციცინებთ და ვუფრთხილდებით დაკარგული თავშეკავებულობის არადისციპლინირებულობას და ვუწოდებთ ამას დასვენებას და განტვირთვას. ჩვენ გავხდით თავქარიანები ლოცვასთან მიმართებაში და მოვიხიბლეთ იმით, რომ დავარწმუნეთ საკუთარი თავები იმაში, რომ ასეთნაირად მოვიშორეთ კანონიკურობა და რჯული.

ჩვენ უპატიოსნო ცხოვრებას მივყავით ხელი და საკუთარი თავი დავარწმუნეთ იმაში, რომ ეს თავისუფლებაა. ჩვენ გვყავს მისიონრები, რომლებიც უკან დაბრუნებისას გვიჩვენებენ ფოტოსურათებს, რომლებიც ეროვნული გეოგრაფიული საზოგადოების ჟურნალიდან ამოღებულ ფოტოს წააგავს, ვიდრე ნამდვილი მისონერული შრომის ამსახველ კადრებს.

ხშირად ჩვენ ისეთ ადამიანებად ვიქცევით, რომელთა პროგრამებიც ყველას მოსწონს, რომელთა გადაწყვეტილებებიც ყველასათვის მისაღებია, პროგრესს კი არავინ ხედავს. არსებობენ ლიდერები, რომლებიც ოდესღაც იყვნენ ცეცხლოვანი ლამპრებივით გიზგიზებდნენ ღმერთისათვის, მაგრამ ახლა სტრესსა და დაღლილობის გამო უმოქმედონი არიან. დღეს ჩვენ შორის არიან ისინი, ვისი ოჯახური და სულიერი ცხოვრება პორნოგრაფიის გამო დაინგრა.

ჩვენი ეკლესიების ახალგაზრდობა სექსუალურ ცოდვებშია ჩაძირული იმიტომ, რომ მათ არა ქრისტიანული, არამედ ხორციელი მოტივები ამოძრავებთ. ღმერთო, დაგვიბრუნე სუფთა გულები და გაურყვნელი გონება! მანკიერება თავს იჩენს უწესო ურთიერთობებში, პაექრობასა და შურში. გვაპატიე ეს საშინელი ცოდვები. გამოგვცადე, ო, ღმერთო, და გაიგე, შეიცანი ჩვენი გულები დღეს, გამოგვცადე და გაიგე არის, თუ არა ჩვენში რაიმე ურჯულოება, გაგვწმინდე ყოველგვარი ცოდვისაგან და გაგვათავისუფლე. ჩვენი გულები ისევ შენკენ მიმართე და გაგვხადე ღირსნი ვიწოდებოდეთ შენს წმიდებად და ვეზიაროთ შენს სიმართლეს (1 კორ.11:24-26).

ეს წერილი ბერტ კლენდენენმა დაწერა სიკვდილამდე რამოდენიმე დღით ადრე. ის, სახარების ერთ-ერთი გამოჩენილი მსახური, წავიდა უფალთან 2009 წლის 13 დეკემბერს. წავიდა საკმაოდ საპატიო ასაკში (87 წლის) და ამასთანავე ბოლო დღემდე ემსახურებოდა უფალს. მისი მსახურების მეშვეობით მრავალი შეხვდა ქრისტეს და მრავალი მსახური იყო მომზადებული მსახურებისთვის.

jesus.ge


пятница, 22 сентября 2017 г.

დამწერლობის ისტორია - ახალი დოკუმენტური ფილმი


“ვირთხები სარდაფში” - კლაივ ლუისი

 ალბათ, ყველას წაგიკითხავთ ზღაპარი “ალისფერი ყვავილი”.  ამ ზღაპარში ქალიშვილი, რატომღაც, ურჩხულს უნდა გაჰყოლოდა ცოლად. იგი ასეც მოიქცა, ჯერ ურჩხულის სიყვარული ირწმუნა, გამოსცადა მისი სიკეთე და შეეცადა მისთვის სიყვარულითვე ეპასუხა. როცა ქალიშვილი ურჩხულს ეამბორა, იგი მის თვალწინ მშვენიერ ჭაბუკად გადაიქცა.

მეორე ამბავი მოგვითხრობს ადამიანზე, რომელიც იძულებული იყო ნიღაბი ეტარებინა, რადგან მასში უფრო მიმზიდველად გამოიყურებოდა. იგი ამ ნიღაბს წლების მანძილზე ატარებდა და როცა მოიხსნა აღმოაჩინა, რომ სახეს ნიღბის გამომეტყველება მიეღო, გალამაზებულიყო. ის, რაც თავდაპირველად ყალბი, მოჩვენებითი სილამაზე გახლდათ, რეალურად გადაიქცა.

ჩემი აზრით, ეს ამბები იმის ილუსტრაციას ახდენენ, რის თქმასაც ახლა ვაპირებ. აქამდე ფაქტების აღწერას ვცდილობდი, კერძოდ ვინ არის ღმერთი და რა გააკეთა მან. ახლა კი პრაქტიკულ საკითხზე მინდა გადავიდე : რა უნდა ვქნათ ჩვენ? რაში გვჭირდება მთელი ეს თეოლოგია?..

გახსოვთ რა სიტყვებით იწყება იესოს მიერ ნასწავლები ლოცვა? – “მამაო ჩვენო”. ახლა თქვენ უკვე იცით რას ნიშნავს ეს მიმართვა. ის მოწმობს, რომ თქვენ ღვთის ძის მდგომარეობაში აყენებთ საკუთარ თავს. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, ქრისტეს შეიმოსავთ, ანუ ქრისტედ წარმოიდგენთ თავს.

იმ წამს, როცა ამ სიტყვებს გაიაზრებთ, ხვდებით, რომ სინამდვილეში თქვენ არა ხართ ღვთის ძე. თქვენ სრულიადაც არა ხართ ისეთი , როგორიც ის ძე, რომლის სურვილები და ნება შერწყმულია მამის სურვილებთან და ნებასთან. თქვენა ხართ საკუთარ თავში ჩაკეტილი შიშის, სიხარბის, შურისა და პატივმოყვარეობის გორგალი და ეს ყველაფერი, მთელი თქვენი არსება სასიკვდილოდაა განწირული . თქვენი სითამამე, კერძოდ ის, რომ ქრისტეს გინდათ მიემსგავსოთ, აღმაშფოთებელი თავდაჯერებულობაა. მაგრამ უცნაურია, რომ მან სწორედ ამის გაკეთება გვიბრძანა.

რატომ? რა აზრი აქვს საკუთარი თავის სხვად გასაღებას ან წარმოდგენას? თუმცა, როგორც ვიცით, ადამიანურ დონეზეც თვალთმაქცობის ორი სახეობა არსებობს – ცუდი და კარგი. პირველ შემთხვევაში ადამიანი ვიღაცის მოტყუებას ცდილობს, მაგალითად, თავს ისე გაჩვენებს ვითომ გეხმარებათ, იმის ნაცვლად, რომ მართლა დაგეხმაროთ. თვალთმაქცობის მეორე, სასარგებლო სახეობას კი სულ სხვა მიზნისკენ მივყავართ. მაგალითად, თქვენ არ გინდათ, რომ კონკრეტული ადამიანის მიმართ კეთილგანწყობა გამოავლინოთ, მაგრამ იცით, რომ ასე უნდა მოიქცეთ. ასეთ შემთხვევაში სწორი იქნება ისე მოიქცეთ, ვითომ უკეთესი ხართ, ვიდრე სინამდველეში. გარკვეული პერიოდის შემდეგ მართლაც იგრძნობთ მისადმი კეთილგანწყობას.

ეს განცდა ყველასათვის ნაცნობია, ძალიან ხშირად შეუძლებელია რაღაცის განცდა, თუ ისე არ მოიქცევი, თითქოს უკვე განიცდი. აი, რატომ აქვს ბავშვისთვის დიდი მნიშვნელობა თამაშს, ბავშვები ხომ თავს დიდებად წარმოიდგენენ ხოლმე, როცა “ომობანას”, ან “მაღაზიობანას” თამაშობენ ხოლმე. ამ დროს მათი კუნთები მაგრდება და გონება მახვილდება. ასე რომ, წარმოსახვა ზრდის მათ.

და კიდევ, როცა გაცნობიერებულად ეტყვი საკუთარ თავს: “აი, მე წარმოვიდგენ, თითქოს ქრისტე ვარ ,” – იქვე იგრძნობთ, თუ როგორ ცდილობთ წარმოსახვა რეალობას მიუახლოვოთ. თქვენ ისეთ რამეებზე ფიქრობთ, რაზეც არ იფიქრებდით, მართლა რომ ღვთის ძე ყოფილიყავით, შეეცადეთ ჩამოიშოროთ ეს ფიქრები. შეიძლება, უცებ იგრძნოთ, რომ ახლა ლოცვის დრო არ არის და სჯობია წერილი მისწეროთ დედას ან სამზარეულოში გახვიდეთ და ჭურჭლის რეცხვაში მიეხმაროთ ცოლს, გააკეთეთ ის, რასაც შინაგანი ხმა გკარნახობთ.

ხედავთ რა ხდება? თავად ქრისტე , ძე ღვთისა, ადამიანი (ისეთივე როგორც ჩვენ) და ღმერთი (ისეთივე როგორც მამა), დგას ჩვენ გვერდით და ჩვენს წარმოსახვას რეალობად აქცევს. ის, რომ ამას თქვენი სინდისი გკარნახობთ, მაღალფარდოვანი სიტყვები არ არის, თუ პირდაპირ დაეკითხებით თქვენს სინდისს, გარკვეულ პასუხს მიიღებთ. თუკი თქვენ გახსოვთ, რომ ქრისტეს როლს თამაშობთ, მაშინ პასუხი სხვაგვარი იქნება. ბევრი რამ არის ისეთი , რასაც სინდისი მაშინვე ვერ განსჯის, მაგრამ თქვენ უმალვე უკუაგდებთ, თუ ნამდვილად ცდილობთ რომ ქრისტეს მიბაძოთ. მაშინ მხოლოდ იმაზე კი არ იფიქრებთ, თუ რა არის კარგი და რა – ცუდი, არამედ შეეცდებით რომ მისგან “სასიკეთო ინფექცია” შეგეყაროთ. ასე წესებს კი არ მისდევენ, არამედ პორტრეტს ხატავენ. საინტერესოა, რომ გარკვეული კუთხით ეს უფრო რთულია, ვიდრე წესების მორჩილება, მაგრამ სხვა მხრივ – ბევრად იოლი.

ჭეშმარიტი ღვთის ძე თქვენს გვერდით იქნება, ის იწყებს თქვენს გარდაქმნას თავის მსგავს არსებად. ის იწყებს თქვენში თავისი ცხოვრების წესისა და აზროვნების დანერგვას, გაზიარებთ მისთვის დამახასიათებელ სულიერ სიცოცხლეს. ის იწყებს სათამაშო ჯარისკაცის ნამდვილ ადამიანად გარდაქმნას და რა თქმა უნდა, თქვენი ის ნაწილი, რომელიც სათამაშო კაცუნად რჩება, წინააღმდეგობას გაუწევს მას.

ზოგიერთმა თქვენგანმა შესაძლოა თქვას, რომ მსგავსი არაფერი განუცდია, რომ არ აქვს შეგძნება, თუ როგორ ეხმარება ქრისტე, სამაგიეროდ ხშირად უნახავს ადამიანების დახმარება. ამ დროს მახსენდება პირველი მსოფლიო ომის დროინდელი ანეკდოტი ქალზე , რომელმაც თქვა: “ჩემს ოჯახს არ აღელვებს პურის უკმარისობა, ჩვენ მხოლოდ ორცხობილას ვჭამთ.” თუ თქვენ პური არ გაქვთ , არც ორცხობილა გექნებათ. ქრისტე რომ არ გეხმარებოდეთ, ვერც ადამიანებისგან ეღირსებოდით დახმარებას. ის სხვადასხვა ხერხებით ახდენს ჩვენზე ზემოქმედებას და არამარტო, “რელიგიური ცხოვრების” ფარგლებში.

ის იმოქმედებს ბუნების, ჩვენი სხეულის, წიგნების და ზოგჯერ გარემოებების მეშვეობითაც, რომელიც ერთი შეხედვით ანტიქრისტიანულადაც შეიძლება მოგეჩვენოთ. როცა ახალგაზრდა კაცი, რომელიც ეკლესიაში ჩვევის გამო დადიოდა, მიხვდება, რომ მას არ სწამს ქრისტეს მოძღვრება და შეწყვეტს ეკლესიაში სიარულს, თუ ამას პატიოსნება აიძულებს და არა მშობლებთან დაპირისპირების სურვილი, ის შეიძლება უფრო ახლოს მივიდეს ქრისტეს სულთან, ვიდრე ადრე იყო.

უფრო ხშირად, ქრისტეს სული ჩვენი ერთმანეთთან ურთიერთობით ახდენს ჩვენზე ზემოქმედებას. ადამიანები სარკეები და ქრისტეს “გადამტანები” არიან. ხანდახან “სასიკეთო ინფექცია” იმასაც კი გადააქვს, ვინც თვითონ არ არის ამით დაავადებული. მე მაგალითად, ქრისტიანობასთან მიახლოებაში ის ადამიანები დამეხმარნენ, რომლებიც თვითონ ქრისტიანები არ იყვნენ. თუმცა, როგორც წესი, ქრისტესთან იმათ მიჰყავს ადამიანები, ვინც თავად იცნობს მას. აი, რატომ არის ეკლესიის, ერთობის როლი ასე მნიშვნელოვანი. არ გადავაჭარბებ, თუ ვიტყვი, რომ ორ ქრისტიანში, რომლებიც ერთად მიუყვებიან ქრისტეს გზას, ქრისტიანობა ორჯერ კი არა, თექვსმეტჯერ უფრო მტკიცდება.

არ დაგავიწყდეთ, რომ ჩვილისთვის ბუნებრივია, ისე სწოვდეს დედას რძეს, რომ არ იცნობდეს მას. დასაწყისში, შესაძლოა ჩვენც ვხედავთ ადამიანს, რომელიც გვეხმარება და ვერ ვგრძნობდეთ მის უკან მდგომ ქრისტეს, თუმცა სამუდამოდ ჩვილებად არ უნდა დავრჩეთ. უნდა გავიზარდოთ და გავაცნობიეროთ, თუ ვინ გვეხმარება. ამის არდანახვა და არგაგება უბრალოდ უგუნურებაა. წინააღმდეგ შემთხვევაში ადამიანებს უნდა დავეყრდნოთ, რაც ადრე თუ გვიან დიდ იმედგაცრუებამდე მიგვიყვანს. მათ შორის ყველაზე საუკეთესონიც კი უშვებენ შეცდომებს და ყველას სიკვდილი უწერია. მადლიერნი უნდა ვიყოთ ყველასი, ვინც დახმარება გაგვიწია, პატივს უნდა ვცემდეთ და გვიყვარდეს ისინი, მაგრამ არასოდეს არ უნდა დავეყრდნოთ მთლიანად ერთ ადამიანს, რაც არ უნდა ბრძენი და კარგი იყოს ის. ქვიშისგან ბევრი მშვენიერი რამის გაკეთება შეიძლება, მაგრამ ქვიშაზე სახლის აშენებას ნუ შეეცდებით.

ახალი აღთქმა ბევრგან ახსენებს “ხელახლა შობას”, “ქრისტეთი შემოსვას”, რაც გულისხმობს, რომ ქრისტე ჩვენში გამოსახება. თავიდანვე უკუაგდეთ ის აზრი, რომ ეს მხოლოდ რთული მეტაფორაა, რომელიც მხოლოდ იმას გამოხატავს, რომ ქრისტიანებმა მცნებები უნდა იკითხონ და შეძლებისდაგვარად გაითვალისწინონ, ისევე როგოც კითხულობდნენ პლატონს, მარქსს და მათი იდეების განხორციელებას ცდილობდნენ.

სხვადასხვა ფორმით გამოთქმული ახალი აღთქმისეული ეს აზრი გაცილებით მეტს ნიშნავს: რეალური ქრისტე, იმ ოთახში სადაც ახლა ლოცულობთ, თქვენს გვერდით და თქვენთან ერთად აკეთებს რაღაცას. თანაც აქ ლაპარაკია არა იმ ადამიანზე, ვინც 2000 წლის წინ მოკვდა, არამედ ცოცხალ კაცზე, ისეთივეზე როგორებიც ჩვენ ვართ და ამავდროულად ღმერთზეც, იმ ღმერთზე, რომელმაც სამყარო შექმნა.

ეს ცოცხალი ღმერთკაცი მოდის თქვენთან და ირჯება თქვენი შინაგანი “მეს” გარდსაქმნელად. კლავს თქვენში ძველ “კაცს” და ცვლის ახლით, იმის მსგავსით როგორიც თავად აქვს. თავდაპირველად რამდენიმე წამით, შემდეგ უფრო ხანგრძლივად და საბოლოოდ, თუ ყველაფერი კარგად წარიმართა, ის სამუდამოდ გაქცევთ ახალ არსებად – ახალ ქრისტედ, არსებად, რომელიც თავისი არსით ღვთის სიცოცხლეს იძენს. არსებად, რომელიც ღვთის ძლიერებას, სიხარულს, ცოდნასა და უკვდავებას ეზიარება. ცოტა მოგვიანებით კიდევ ორ სხვა აღმოჩენას გავაკეთებთ:
ჩვენ ვიწყებთ არამარტო ჩვენი ცოდვილი საქციელის, არამედ ჩვენი ცოდვიანობის გაცნობიერებასაც. გვაწუხებს არამარტო ის, თუ რას ვაკეთებთ , არამედ ისიც, თუ რას წარმოვადგენთ საერთოდ, როგორები ვართ.

როცა საღამოს ლოცვისთვის ვემზადები და ვცდილობ დღის განმავლობაში ჩადენილი ცოდვები გავიხსენო , ათიდან ცხრა შემთხვევაში, მოყვასისადმი სიყვარულის მცნების დარღვევაა: მე ან ვბრაზობდი, ან ვყვიროდი, ან აღშფოთებას გამოვხატავდი და უცებ, ჩემს გონებაში ჩნდება საკუთარი თავის გასამართლებელი საბუთი , მე გამომიწვიეს, მომვარდნენ და დამაბნიეს, დრო არ მქონდა და სხვ. ეს თითქოს ერთგვარი შემამსუბუქებელი გარემოებაა, რადგან ბევრად უარესი იქნებოდა, ამგვარი რამ წინასწარგანზრახულად გამეკეთებინა.

მეორე მხრივ, კი ის, რასაც ადამიანი დაუფიქრებლად, სპონტანურად აკეთებს, უფრო უკეთ არ აჩვენებს რა კაციც არის? ის, რაც წამოგცდებათ, სანამ საკუთრ თავს შეინიღბავდეთ, ყველაზე უკეთ არ გამოხატავს თქვენს შინაგან სამყაროს? თუ სარდაფში ვირთხები ბუდობენ, მათი დანახვა ყველაზე სავარაუდოა, მაშინ, როცა მოულოდნელად შევაღებთ კარს, მაგრამ ვირთხებს მოულოდნელობა კი არ აჩენს, მხოლოდ დამალვაში უშლის ხელს. ზუსტად ასევე, საბაბის მოულოდნელობა კი არ მაქცევს ფიცხ, თავშეუკავებელ ადამიანად, ის მხოლოდ ააშკარავებს ჩემს სიფიცხეს. ვირთხები სარდაფში მუდამ არიან, მაგრამ თუ იქ ხმაურითა და ყვირილით შეხვალთ ისინი მანამ დაიშლებიან, ვიდრე შუქს აანთებდეთ.

როგორც ჩანს, წინააღმდეგობისა და შურისძიების ვირთხები მუდმივად ცხოვრობენ ჩემი სულის სარდაფში. ჩემი ცნობიერი ნება ამ სარდაფამდე ვერ აღწევს. გარკვეულ ზღვრამდე მე ვაკონტროლებ ჩემ ქცევებს, მაგრამ ჩემი ტემპერამენტის პირდაპირი კონტროლი არ შემიძლია. თუ ის , როგორები ვართ, უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ჩვენი ქცევები ; ჩვენი საქციელი მნიშვნელოვანია იმდენად, რამდენადაც ის ჩვენს შინაგან არსს გამოხატავს. აქედან გამომდინარე, გარდაქმნას, რომელსაც ვსაჭიროებ ჩემი საკუთარი ძალებით ვერ მოვახდენ. ეს კარგ ქცევებსაც ეხება. ბევრი სიკეთე ჩამიდენია კეთილი ზრახვებიდან გამომდინარე? რამდენჯერ ყოფილა, რომ ხშირად, უბრალოდ საზოგადოებრივი აზრის შემშინებია, ან საკუთარი თავის კარგად წარმოჩენა მდომებია? რამდენი მათგანი ჩამიდენია მხოლოდ სიჯიუტის გამო, რომელიც სხვა ვითარებაში ცუდ საქციელამდე მიმიყვანდა? მე არ შემიძლია, რომ ზნეობრივი ძალისხმევით გავაღვიძო ჩემში ახალი სტიმულები. გადავდგამთ თუ არა რამდენიმე ნაბიჯს ქრისტიანობის სავალ გზაზე, ვხვდებით, რომ ყველა აუცილებელი ცვლილება ჩვენში მხოლოდ ღმერთს მოაქვს. ამ მსჯელობას იმასთან მივყავართ, რაც ჩემს გადმოცემაში მთლიანად ვერ გამოხატავდა ჭეშმარიტებას.

ჩემი სიტყვებიდან შეიძლება ისეთი შთაბეჭდილება შეგქმნოდათ, რომ ყველაფერს ჩვენ თვითონ ვაკეთებთ, სინამდვილეში ყველა ცვლილებას ღმერთი ახდენს. საუკეთესო შემთხვევაში ჩვენ წინააღმდეგობას არ ვუწევთ მას. რაღაც თვალსაზრისით შეიძლება ისეც ითქვას, რომ ეს ღმერთი მართავს წარმოსახვას. მართლაც, სამპიროვანი ღმერთი ხედავს ბუზღუნა, დაუმორჩილებელ არსებას და ამბობს: “მოდით, წარმოვიდგინოთ, რომ ეს ბუზღუნა არსება ჩვენი ძეა, ის წააგავს იესოს იმ თვალსაზრისით, რომ ისიც ადამიანია. მოდით, წარმოვიდგინოთ, რომ ადამიანი სულიერადაც წააგავს ქრისტეს და ისე მოვიქცეთ, თითქოს, ეს ჭეშმარიტება იყოს, თუმცა ეს სინამდვილე არ არის…”

ღმერთი ისე გვიყურებს, როგორც პატარა ქრისტეს, ქრისტე კი გვერდით გვიდგას და გვეხმარება გარდავიქმნათ მის მსგავს არსებად. აზრი, რომ ღმერთი წარმოსახვას მიმართავს ცოტა უცნაურად ჟღერს , მაგრამ განა ეს უცნაურია? განა ასე არ ზრდის რანგით მაღლა მდგომი არსება მასზე დაბლა მდგომს? დედა საუბრის მეშვეობით ასწავლის ბავშვს ლაპარაკს, ჯერ კიდევ მაშინ, როცა მას არ ესმის, თუ რას ეუბნებიან. ჩვენ ისე ვექცევით ძაღლებს, როგორც “ადამიანებს”, აი, რატომ ხდება, რომ ბოლოს და ბოლოს ისინი ლამის არის “ადამიანებად” გადაიქცნენ…

კლაივ ლუისი – “ეს ქრისტიანობაა”


jesus.ge

четверг, 21 сентября 2017 г.

კლაივ ლუისი – ქრისტიანი და მატერიალისტი.

 ხშირად გვსმენია: „ნუთუ არ შეიძლება ადამიანი გაქრისტიანების გარეშე იყოს კეთილშობილი?“ აი, სწორედ ამის შესახებ მთხოვეს დამეწერა და მეც ვწერ… უწინარეს ყოვლისა, თქვენი ყურადღება მინდა შეკითხვის შინაარსს მივაპყრო. კითხვა ისე ჟღერს, თითქოს ვიღაც მიიჩნევს: „ჩემთვის მნიშვნელობა არ აქვს, საქმე ქრისტიანულ თვალსაზრისს ეხება თუ მატერიალისტურს; მე მხოლოდ ბედნიერი მიწიერი ცხოვრება მინდა მოვიწყო და ამიტომ იმას კი არ ვირჩევ, რაც ჭეშმარიტია, არამედ იმას, რაც დღეს მესაჭიროება“.

მე მათ რიგს მივეკუთვნები, რომლებიც, ყოველივე დანარჩენთან, ერთად ადამიანებს ცხოველებისგან განასხვავებენ, რადგან ადამიანები  ცხოვრებას სარგებლის მისაღებად კი არა, სინამდვილის შესაცნობად აკვირდებიან. მე ვფიქრობ, რომ თუ სუბიექტს ასეთი მოთხოვნილება არ გააჩნია, ის, ერთგვარად, უფრო დაბლა მდგომი არსებაა, ვიდრე „ადამიანი“. გულწრფელად რომ ვთქვა, არც კი მჯერა, რომ ჩვენ შორის შეიძლება ასეთი მოიძებნებოდეს, მაგრამ საკითხის არსში უკეთ გასარკვევად  გავიხსენოთ, რომ არაერთი  მქადაგებლისგან გვსმენია, თითქოს ქრისტიანობას ადამიანის პრობლემების მოგვარება და მისი სრული უზრუნველყოფა შეუძლია. ალბათ, ისეთებიც გვინახავს, ვინც ამ სიტყვებით მოხიბლულა და ისიც კი დავიწყებია, რომ ქრისტიანობა არც დაპატენტებული სამკურნალო აბია და არც ნატვრისთვალი; თუ დავფიქრდებით, ადვილად მივხვდებით, რომ ქრისტიანობა აღმსარებლობაა და თუ პატიოსანი ადამიანი ამ აღმსარებლობის შინაარსში არ გაერკვა, ნებისმიერი შეთავაზების მიუხედავად, აღმსარებლობა რწმენად ვერ გადაიქცევა; მეორე მხრივ, ის, ვინც ქრისტიანობაში თავისი საღი გონებით, სრულიად გულწრფელად ხედავს ჭეშმარიტებას, არანაირ დახმარებას არ საჭიროებს, რადგან ასეთი ადამიანი თავისთავად ხდება მორწმუნეც და აღმსარებელიც.

ამ სიმართლის მოზიარე ადვილად დაასკვნის: თუ ჭეშმარიტება ქრისტიანობაშია, უბრალოდ, არ შეიძლება, მისი მომხრეები და მოწინააღმდეგეები ცხოვრების ერთნაირ წესში ხედავდნენ ბედნიერებას და ერთნაირად აღიქვამდნენ სინამდვილეს. წარმოვიდგინოთ, რომ ვიღაცას სურს დაეხმაროს დისტროფიით დაავადებულს, მაგრამ თუ იგი ჩვეულებრივი, მედიცინის ელემენტარულ საკითხებში გაურკვეველი ადამიანია, ეს კეთილი კაცი ავადმყოფს კარგად გამოკვებავს და ის საბრალოც ამ „სიკეთის“ მსხვერპლი გახდება. სადავო არაა, რომ მოყვასისათვის სიკეთის კეთების სურვილი შეიძლება ქრისტიანსაც ჰქონდეს და ურწმუნოსაც, მაგრამ იმაშიც დამეთანხმეთ, რომ ძნელია, ერთმა, მეორის ცხოვრების სრულიად არმცოდნემ, ამ უკანასკნელს რაიმე სასიკეთო გაუკეთოს.

ადამიანები, ძირითადად, ორ ჯგუფად იყოფიან. ერთნი ფიქრობენ, რომ ისინი ღმერთმა შექმნა, უკვდავნი არიან და მყარი ბედნიერების გარანტად მხოლოდ ღმერთი მიაჩნიათ, ხოლო სხვებმა გამოიკვლიეს, რომ ადამიანი მატერიის შემთხვევითი წარმონაქმნია, ცხოვრობს დაახლოებით სამოცდაათ წელს და თუ ღებულობს ამქვეყნიურ სიამეთ და კომფორტს, სრულიად ბედნიერია… რაც შეეხება ცხოვრების დანარჩენ ნიუანსებს, მათ შორის აბორტს, ვივისექციას (ექსპერიმენტები ცოცხალ ორგანიზმებზე), კანონმდებლობას, მომავალი თაობის აღზრდის ხარისხს და ყველაფერს, რაც ხვალინდელი კეთილდღეობის ხელისშემწყობი ან, პირიქით, ხელისშემშლელი შეიძლება იყოს, მათი აზრით, მხოლოდ ადამიანზეა დამოკიდებული.

ეს ორი პიროვნება ბევრ საკითხში შეიძლება ერთმანეთს ეთანხმებოდეს. ორივეს შეიძლება მიაჩნდეს, რომ ადამიანს მკურნალობა, კვება და ჩაცმა-დახურვა ესაჭიროება, მაგრამ ამ ორ პერსონაში ადრე თუ გვიან ღვთის რწმენა და ურწმუნოება უეჭველად გამოვლინდება, რადგან ქრისტიანობა ყოველი ადამიანის სიყვარულია, ხოლო მატერიალიზმი მასასთან ერთობაა. მაგალითად, რომელიმე პრინციპულ სადავო საკითხზე მსჯელობისას მატერიალისტი უეჭველად იკითხავს: „ეს უმრავლესობისათვის უკეთესია თუ არა?“, ხოლო ქრისტიანმა იმავე შემთხვევაში შეიძლება ასეთი რამ განაცხადოს: „უსამართლობაა და უმრავლესობისათვის უკეთესიც რომ იყოს, მიუღებელია“. ამრიგად, მათი პოზიციები ყოველთვის მტკიცე საზღვრით იქნება გამიჯნული და ვინაიდან ადამიანის ცხოვრების ხანგრძლივობა სამოცდაათი ან უკეთეს შემთხვევაში ოთხმოცი წლით განისაზღვრება, ხოლო ამა თუ იმ ხალხის ან საზოგადოების ცხოვრება გაცილებით უფრო ხანგრძლივია, მატერიალისტისათვის ერი, კლასი და ცივილიზაცია ცალკეულ ადამიანზე უფრო მტკიცე და მნიშვნელოვან ფასეულობას წარმოადგენს. ქრისტიანისათვის კი ყოველი პიროვნების ცხოვრება მარადიულია, ამიტომ მისთვის მთავარი მაინც ცალკეული ადამიანია და ამ პიროვნულ უსასრულობასთან შედარებით, ის, რასაც მატერიალისტი ცივილიზაციას უწოდებს, წუთიერი გაელვებაა.

ქრისტიანი და მატერიალისტი სამყაროს განსხეულების პროცესს და შესაბამისად ყოველდღიურ ცხოვრებაში პიროვნების მოქმედების კანონზომიერებებს სხვადასხვაგვარად აღიქვამენ. ცხადია, არ შეიძლება ეს ორი პოზიცია ერთდროულად მართალი იყოს, მაგრამ საქმე ის არის, რომ მატერიალისტი მასების ინტერესებს უსვამს ხაზს და ყოველთვის თავისი ყალბი მსოფლმხედველობის შესაბამისად მოქმედებს. შედეგად, „უმრავლესობის ინტერესებზე“ აგებულ, ამ მოჩვენებით „კეთილ სურვილებში“ გამოვლენილი ფასეულობებით ე.წ. დროს მორგებული „ელიტა“ სარგებლობს და ყოველი ცალკეული ინდივიდის შევიწროება ხდება. პიროვნების თავისუფლების შეზღუდვას კი, ადრე თუ გვიან, საზოგადოებისათვის დამღუპველი შედეგი მოაქვს.

ჩნდება კითხვა: რადგან მატერიალისტს მიაჩნია, რომ ის მხოლოდ კეთილი ადამიანური ნების გამოვლენას ცდილობდა, შეგვიძლია თუ არა ვთქვათ, რომ მას არაფერი დაუშავებია, ან შეგვიძლია გვქონდეს იმის იმედი, რომ ღმერთი მას პასუხს არაფერზე მოსთხოვს? აქ შევჩერდეთ და გავიხსენოთ, რომ საკითხები: მართალია თუ არა ადამიანი და მოსთხოვს თუ არა მას ღმერთი პასუხს, – დასაწყისში ჩვენ არ გვაღელვებდა! ეს მე არც ახლა მაღელვებს, რადგან არ მჯერა, რომ ადამიანი მთელი ცხოვრების მანძილზე შეიძლება ბნელში იყოს და თავს მშვიდად გრძნობდეს. ამასთან, ჩემთვის სრულიად გაუგებარია, კაცი მოქმედებდეს და თავისი უვიცობის გამო ურიცხვ ბოროტებას აუღელვებლად თესავდეს. მე იმედი მაქვს, რაღაც მომენტში, თავის უგუნურებას ადამიანი უეჭველად შეიგრძნობს. ჩემთვის სრულიად დაუჯერებელია, თქვენ, ჩემი მკითხველები, ისე დაეცით, რომ სხვაგვარად ფიქრობთ, მაგრამ იმასაც მოგახსენებთ: თუ ვინმე მაინც დაეცა, სარწმუნო არგუმენტები მისთვისაც მოიძებნება.

არ გეგონოთ, საკითხის არსი მართლა იმაში მდგომარეობს, ზოგადად ვინმეს შეუძლია თუ არა ქრისტიანობის გარეშე კარგი ადამიანი იყოს. უფრო მნიშვნელოვანია ყოველმა ჩვენგანმა საკუთარ თავს ასეთი მთავარი კითხვა დაუსვას: „შემიძლია თუ არა ქრისტიანობის გარეშე, პირადად მე, ვიყო სრულფასოვანი ადამიანი?“ ვიცით, რომ ამქვეყნად იყვნენ კარგი ადამიანები, რომლებსაც ქრისტეს შესახებ გაგონილიც კი არ ჰქონდათ, მაგალითად, სოკრატე, კონფუცი ან ჯონ სტუარტ მილი, რომელმაც იცოდა ღმერთის შესახებ, მაგრამ არ სწამდა მისი. ქრისტიანობა თუ ჭეშმარიტებაა, ეს ადამიანები პატიოსან უმეცრებაში ან გაუგებრობაში ყოფილან ჩაცვენილნი და თუ კეთილი ნების ადამიანები იყვნენ (რაც უნდა იყოს, ჩვენ არ ვიცით მათი გულისნადები), უფლება გვაქვს გვჯეროდეს, რომ ღმერთმა წყალობა გაიღო, მოაქცია ისინი და მათი ზეგავლენის ქვეშ მყოფ ადამიანებთან ერთად ააცილა იმ ბოროტებას, რაც უმეცრების გამო მათ საკუთარი თავისთვის შეეძლოთ აეტეხათ, მაგრამ ახლა მე იმათ მსურს მივმართო, ვინც ჩემ მიერ დასმული შეკითხვის პასუხს ელის: ჩემო მეგობრებო, თქვენ ხომ უმეცრებაში არ იმყოფებით?! თქვენ რომ ქრისტეს შესახებ არაფერი გცოდნოდათ, კითხვასაც ხომ არ დავსვამდით?! თუ ქრისტეს შესახებ იცით, მაშ, სერიოზულად იფიქრეთ, აწონ-დაწონეთ და შეგნებულად უარყავით, მაშინაც ხომ აღარ დასვამდით ასეთ შეკითხვას?! ესე იგი, თქვენ მიერ დასმული შეკითხვა სინამდვილეში სხვა შინაარსისაა. გულწრფელად რომ ვთქვათ, თქვენ მეკითხებით: „ღირს კი მღელვარებად ეს ყველაფერი? თუ, უბრალოდ, ვიცხოვრო ისე, როგორც ვცხოვრობდი? ადამიანი თუ კეთილგონიერია და მას კეთილი ნება ამოძრავებს, განა საკმარისი არ არის? ნუთუ აუცილებელია იმ საშიშ, ჩემთვის ჯერ კიდევ შეუცნობელ კარზე ვაკაკუნო?“

უწინარეს ყოვლისა, ამ კითხვას მე ასე ვუპასუხებ: თქვენ გსურთ იყოთ კარგი ადამიანი, მაგრამ არ იცით, რას ნიშნავს სიტყვა „კარგი“. ამასთან, რაც გითხარით, ეს ჯერ ყველაფერი არ არის, უფრო მეტს გეტყვით. ადამიანმა საკუთარი პიროვნება ხელოვნურად არ უნდა გაამარტივოს. არ შეიძლება კაცს ისეთი მარტივი კითხვა აწუხებდეს და ისეთი საკითხებით იყოს დამძიმებული, როგორიც არის, მაგალითად: „დაგვსჯის თუ არა ღმერთი სიზარმაცისა და სულმოკლეობის გამო?“ კაცობრიობა, თავისი ასაკით, უკვე საკმაოდ ზრდასულია იმისათვის, რათა პიროვნებას ესმოდეს, რომ ეს თავისებურებანი, უკვე თავისთავად, არის სასჯელი. თქვენ კი ასეთ საკითხებს აზვიადებთ… დაუკვირდით და დაინახავთ, რომ სინამდვილეში თქვენი თვითშეგნება არ იკვლევს, მართლაც ჭეშმარიტია თუ არა ქრისტიანობა. თვითონ თქვენ შეგნებულად გაურბიხართ თქვენსავე კითხვას, რადგან მიგაჩნიათ, რომ ქრისტიანულად ცხოვრების შემთხვევაში საზრუნავი გაცილებით მეტი გექნებათ. ეს ისეთივე ბანალური ფაქტია, როგორიც ადამიანის ქმედება, რომელიც განცხადებების დაფას თვალს არიდებს, რადგან არ სურს სიაში საკუთარი გვარი ამოიკითხოს; ან კიდევ, როდესაც არ სურს საბანკო ანგარიში გადაამოწმოს, რადგან ეჭვი აქვს, რომ თანხა ამოეწურა; სწორედ ასევე გაურბის ადამიანი სამედიცინო შემოწმებას, როდესაც თავისი ავადმყოფობის შესახებ, არა აქვს სურვილი, რაიმე ცუდი შეიტყოს.

ამ ხელოვნურობის გამო შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ურწმუნო ადამიანის გაუგებრობა გულწრფელ უცოდინრობად არ შეიძლება ჩაითვალოს. ასეთ შემთხვევაში ადამიანი არაკეთილსინდისიერ უმეცრებაშია და, რადგან მან გონების სიწრფელეზე თავად განაცხადა უარი, მისი აზრებიც და საქმეებიც არაკეთილსინდისიერებითაა შებოჭილი. გეტყვით, რომ თუ იესო ქრისტეს განიკითხავთ, თქვენი შეცოდებაც შეიძლება, პატიებაც და შენდობაც, მაგრამ თუ თქვენ ღმერთს უბრალოდ გაურბიხართ, ქუჩის მეორე მხარეს გადადიხართ, თუ არ იღებთ ყურმილს და არ ხსნით კონვერტს, ეს ხომ უკვე სხვა შემთხვევაა და ამ „სხვა შემთხვევაში“ პატიებას ხომ თქვენ თვითონ ხდით შეუძლებელს? შეიძლება თქვენ მართლაც ვერ გაგირკვევიათ, უნდა იყოთ თუ არა ქრისტიანი, მაგრამ ის ხომ ბრწყინვალედ გესმით, რომ ადამიანი უნდა იყოთ და არა სირაქლემა.

უკანასკნელ ხანს ჩვენი გონებრივი ღირსება იმდენად დაეცა, რომ გასაკვირი არ იქნება, ვიღაცამ იკითხოს: „კი მაგრამ, მე რა სარგებელი მექნება? თუ გავქრისტიანდი, უფრო ბედნიერი გავხდები? თუ თქვენ ყველაფრის გარანტიას მაძლევთ, კი, ბატონო, შემიძლია ვიყო ქრისტიანი.“

ასეთნაირად დასმულ კითხვას მე არ მსურს გამოვეხმაურო. ჩვენი საუბრის თემა და მიზანი სულ სხვა რამ არის. მე მინდა ადამიანებს ხმამაღლა ვაუწყო და გასაგებად განვუმარტო, რომ ქრისტიანობა კარია, რომლის მიღმაც სამყაროს შეცნობა იწყება! და თუ ასე არ არის, მაშინ ქრისტიანობა ისეთი დიდი ტყუილი ყოფილა, რომლის მსგავსიც კაცობრიობის მთელი ისტორიის მანძილზე არასდროს არსად მოუსმენიათ. ყოველი ადამიანი (რადგან ის კურდღელი არ არის და სინამდვილეს არ გაურბის) უბრალოდ ვალდებულია, საკითხის შინაარსში გაერკვეს და თუ ეს მართლაც სიცრუეა, მთელი ძალებით გამოააშკარავოს თაღლითობა და იბრძოლოს მის წინააღმდეგ, მაგრამ თუ დარწმუნდა, რომ ჭეშმარიტებაა, მთელი სულით, გონებითა და გულით მიენდოს შემოთავაზებულ ჭეშმარიტებას.

ნუთუ ჩვენთვის, ასეთი მაღალი დონის არსებებისათვის, უბრალო, ყოველდღიური საზრუნავია საკმარისი? ნუთუ, მხოლოდ რამდენიმე ათეული წელი უნდა ვიარსებოთ და სულ ერთია ჩვენთვის ყველაფერი დანარჩენი? კეთილი, მაშინ, მე სხვაგვარად, თქვენთვის სასურველ ენაზე გეტყვით, რომ ცხოვრებაში ქრისტიანობა გაცილებით უფრო მეტად დაგეხმარებათ, ვიდრე წარმოგიდგენიათ. პირველი დახმარება ის იქნება, რომ თქვენს გონებაში ძალიან მნიშვნელოვანი, მაგრამ, არცთუ სასიამოვნო, რამ ჩაინერგება. გაირკვევა, რომ ყველაფერს, რასაც აქამდე „ღირსეულად“ ან „სწორად“ მიიჩნევდით, ანუ პატიოსნებას, დიდსულოვნებას და მრავალ სხვა სიკეთეს უწოდებდით, ისეთი უებარი მკურნალი არ ყოფილა, როგორიც გეგონათ. ქრისტიანობა განგიმარტავთ და გასწავლით, რომ თქვენ, ღმერთის თანადგომის გარეშე, ერთ დღესაც ვერ შეძლებთ, რომ „კარგი“ ადამიანი იყოთ. შემდეგ გაიგებთ, საკუთარი თავი „კარგიც“ რომ გეგონოთ, ღმერთის გარეშე სასურველ სიმაღლეს მაინც ვერ მისწვდებით. თქვენ მიაგნებთ უბრალო ჭეშმარიტებას და დარწმუნდებით, რომ არ შეიძლება ცხოვრების მიზანი მხოლოდ „ზნეობრიობის“ ნორმებით შემოფარგლულ სივრცეში არსებობა იყოს. აღმოჩნდება, რომ თქვენთვის – ღვთის ხატად ქმნილი არსებისათვის, სხვა რამ არის გამზადებული. კონფუციმ და მილმა (სოკრატეს შესახებ არაფერს ვიტყვი, ჭეშმარიტებასთან ის გაცილებით უფრო ახლოს იყო) უბრალოდ არ იცოდნენ, რისთვის ცხოვრობს ადამიანი. ეს არც იმ ხალხმა იცის, ვისი შეკითხვითაც სტატია იწყება. ეს რომ სცოდნოდათ, მიხვდებოდნენ, რომ „წესიერება“ იმასთან შედარებით, რაც ღმერთის მიერ ადამიანისათვისაა ჩაფიქრებული, სრული სისულელეა. მორალი აუცილებელია, მაგრამ თუ ღმერთში ცხოვრობ, ზნეობრიობა ამ უსაზღვრო სივრცეში უბრალოდ მიინავლება…

ჩვენ, ქრისტეს მაძიებლები, კვლავ უნდა დავიბადოთ და ყველაფერი ის, რაც ჩვეულებრივ მცოხნელ კურდღელს გვამსგავსებს, მთლიანად უნდა ჩამოვიშოროთ. საკუთარ პიროვნებაში უნდა აღმოვფხვრათ პასუხისმგებელიც, გულახდილიც, ღირსეულიც, ნებიერიც, ყველა სხვა სახის კურდღელიც. ამ ძნელ პროცესში კურდღლის ფაფუკი ბეწვის ჩამოხევისას ტკივილმა არ უნდა შეგვაშინოს. ტყავს სისხლიც უნდა გავაყოლოთ და ის სასწაული, რომელიც მრავალჯერ მომხდარა, ჩვენთვის განხორციელდება. დადგება წუთი, როდესაც ტკივილისაგან გათანგულებს, საფარველის ქვეშ მოულოდნელად ჯერ სხვა სხეული, ხოლო შემდეგ, ჩვენი სახით, ნამდვილი ადამიანი გამოგვიჩნდება. გაირკვევა, რომ ეს ადამიანი ძლიერი, ბრძენი, ბრწყინვალე და ხალისით აღვსილი, ღმერთის შვილია.

შემდეგ კი, როგორც მოციქული პავლე ბრძანებს: „…როდესაც მოიწევა სრულქმნილება, მაშინ განქარდება ნაწილობრივი“ (1 კორინთელთა 13:10). ადამიანების ილუზია – „ქრისტეს გარეშე იყოს კეთილშობილი“ ორ შეცდომას ეფუძნება:

I – მიაჩნიათ, რომ შეუძლებელია გახდნენ სრულფასოვანი ქრისტიანები.

II – ფიქრობენ, რომ ქრისტიანულად ცხოვრება არ შეიძლება იყოს სიცოცხლის მთავარი მიზანი.

გამოცდილება საპირისპიროს გვიჩვენებს და გვასწავლის: ნებისმიერ უმაღლეს ზღვარს პიროვნება ღვთის შეწევნის გარეშე ვერც მიაღწევს და ვერც გადალახავს. ნებისმიერ შეუცნობელ სივრცეში შესვლა და მასთან შეგუება დახმარების გარეშე ადამიანისთვის შეუძლებელია… ჩვეული ყოფითობიდან გასულს, კვლავდაბადებულთა სივრცეში ფრთები და ფრენის ნიჭი დასჭირდება. ხტუნვა და ხოხვა აღარ გამოადგება… რადგან იქ მხოლოდ ფრენაა შესაძლებელი!


კლაივ სტეიპლზ ლუისი

jesus.ge

თეთრ სახლში ბიბლიის შემსწავლელი ჯგუფი ჩამოყალიბდა


ტრამპის ადმინისტრაცია აშშ-ის პირველი მმართველი გუნდია 100 წლის განმავლობაში, რომელმაც თეთრ სახლში ბიბლიის შემსწავლელი ჯგუფი ჩამოაყალიბა.

მას ისტორიაში ყველაზე „ევანგელისტური კაბინეტი” ეწოდა. ესენი არიან ქალები და მამაკაცები, რომლებიც დარწმუნებით საუბრობენ საკუთარ რწმენასა და ბიბლიაზე.

„ესენი არიან ღვთისმოსავი ადამიანები, რომლებსაც ღმერთმა გამოსაჩენ თანამდებობებზე მოუწოდა ჩვენს კულტურაში. ისინი დიდი დაკვირვების შედეგად აარჩიეს პრეზიდენტმა დონალდ ტრამპმა და ვიცეპრეზიდენტმა მაიკ პენსმა.” – განაცხადა რალფ დროლინგერმა.

დროლინგერი NBA-ის ყოფილი მოთამაშეა, რომელმაც დააფუძნა Capitol Ministries, რომელსაც საფუძვლად უდევს იდეა იმის შესახებ, რომ უნდა შეიცვალოს კანონმდებელთა ხასიათი და გული, რათა ქრისტიანული მსოფლმხედველობის მიხედვით წარმართო პოლიტიკის საქმეები.

მან წამოიწყო ბიბლიის შემსწავლელი ჯგუფები ამერიკის 40 შტატის კაპიტოლიუმში და რამდენიმე უცხოურ კაპიტოლიუმში. ბიბლიის ყოველკვირეული შესწავლა იმართება აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატასა და სენატში და ახლა უკვე პრეზიდენტ ტრამპის კაბინეტის მრავალი წევრისთვის.

ჯანდაცვის მინისტრი ტომ პრაისი, ენერგეტიკის მინისტრი რიკ პერი, განათლების მინისტრი ბეტსი დევოსი, სოფლის მეურნეობის მინისტრი სანი პერდუ, ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს დირექტორი მაიკ პომპეო – ეს არის იმ ადამიანების მოკლე ჩამონათვალი, რომლებიც ბიბლიის შესწავლას ესწრებიან.

ეს ძალიან დიდი და მნიშვნელოვანი სიახლეა, რადგან აღმასრულებელი კაბინეტის წევრებისათვის ოფიციალური ბიბლიის შესწავლა არ ჩატარებულა უკანასკნელი ასი წლის განმავლობაში.

ამერიკის გენერალური პროკურორი ჯეფ სეშენსიც ესწრება ამ სწავლებას.

„ის იმ დღესვე პრაქტიკულად ახორციელებს იმას, რასაც ბიბლიიდან ვასწავლი და როცა ამას ვხედავ, ვფიქრობ, ღმერთო ჩემო, ესენი არიან ერთგული, მეგობრული და სწავლისათვის მზადმყოფი ადამიანები და ისინი ბიბლიის ყოველკვირეულ შესწავლას ესწრებიან“, – ამბობს დროლინგერი.

პრეზიდენტი ტრამპიც მოწვეულია ბიბლიის სწავლებაზე. ყოველკვირეულად მას დროლინგერის სწავლების ასლს უგზავნიან.

ვიცეპრეზიდენტი პენსიც გეგმავს სწავლებაზე დასწრებას, როგორც დატვირთული სამუშაო გრაფიკი მისცემს მას ამის შესაძლებლობას. გარდა ამისა, ის აფინანსებს ამ სწავლებას.

მაიკ პენსი, დროლინგერის აზრით, ჰგავს ბიბლიურ პერსონაჟებს – დანიელს, მორდექაის, იოსებს… ადამიანებს, რომლებიც მაღალ თანამდებობებს იკავებდნენ ისტორიაში.

„მაიკ პენსი სათანადო პატივისცემით ეკიდება საკუთარ თანამდებობას. ის ასევე ყოველთვის სათანადოდაა ჩაცმული, როგორც იოსები, რომელიც საგულდაგულოდ მოემზადა ფარაონის წინაშე წარსადგომად“, – უთხრა დროლინგერმა CBN-ის ახალ ამბებს.

„მაიკ პენსს ახასიათებს უკომპრომისო უდრეკობა და მისი საუბარი ყოველთვის ადამიანების მიმართ სიყვარულს გამოხატავს,“ – განაგრძობს დროლინგერი. „ის ძალიან მნიშვნელოვანი პიროვნებაა პრეზიდენტისათვის.“

„ღმერთს მადლობას ვუხდი მათთვის. მადლობას ვუხდი მაიკ პენსისთვის, რადგან მან და პრეზიდენტმა დიდებული ადამიანები აარჩიეს ჩვენი ერის ხელმძღვანელებად.“

სულ ცოტა 100 წელია გასული მას შემდეგ, რაც აშშ-ის პრეზიდენტის ადმინისტრაცია ბიბლიის გაკვეთილებს თეთრ სახლში ბოლოს ატარებდა.

jesus.ge

вторник, 19 сентября 2017 г.

სერაფიმას არაჩვეულებრივი მოგზაურობა.


კაცი, რომელმაც ცხოვრება “თვითმკვლელთა ხიდის” პატრულირებას მიუძღვნა და 13 წლის განმავლობაში 321 ადამიანი გადაარჩინა

ჩინეთის ერთ-ერთ ქალაქში,  ნანჯინგში, ცხოვრობდა კაცი, რომელიც 13 წლის მანძილზე ყოველ შაბათ-კვირას ატარებდა ერთსა და იმავე ადგილას – მდინარე “იანგტეცის” ხიდზე, რომელიც ცნობილია, როგორც თვითმკველელობის ადგილი.

ყოველ შაბათ-კვირას, დილის 8-დან საღამოს 5 საათამდე, ხიდს პატრულირებს 48 წლის კაცი სახელად ჩენ სი, რათა არავინ ეცადოს იქიდან გადახტომას. ის ამ ხალხს ელაპარაკება და ეხმარება ცხოვრების თავიდან დაწყებაში. ჩენ სი  არა მხოლოდ მსხვერპლს იღებს ამ სასოწარკვეთილი ადამიანების გადასარჩენად, არამედ ფულსაც სწირავს  ამ მისიას.  ამ ხიდთან ახლოს ქირაობს 2 საძინებლიან ბინებს, რომ მის გადარჩენილ ხალხს დასაძინებელი ადგილიც ჰქონდეს.  ის მისი შემოსავლების ნახევარს ამ საქმეში ხარჯავს.

უმეტესობა ამ ადამიანებისა არიან იმიგრანტები, რომლებმაც ვერ აუწყეს ფეხი ნანჯინგის ცხოვრების ტემპს და საუბედუროდ, უკანაც ვეღარ ბრუნდებიან.

"ერთ დროს მეც ერთ-ერთი მათგანი ვიყავი, იმიგრანტი მუშაკი, რომელიც დღეს ლოჯისტიკის კომპანიაში მუშაობს."

 "მეც დამეხმარა ერთი კეთილი გულის მქონე ადამიანი, როდესაც ნანჯინგში  გამყიდველად მუშაობისას რთული პერიოდი დამიგდა."

"როდესაც ჩემი ცხოვრება უკეთესობისკენ წავიდა, მეც გამიჩნდა სურვილი დავხმარებოდი სხვებს და ჩამენერგა მათში მომავლის იმედი." 
2015 წელს  მან მიიღო ჯილდო სახელწოდებით “ნანჯინგის ანგელოზი”. სიტყვით გამოსვლისას კი განაცხადა, რომ ქვეყნის აყვავება ყველაზე იყო დამოკიდებული და როგორ შეეძლოთ მათ პასუხისმგებლობის თავიდან აცილება.

მან ეს ყველაფერი სერიოზულ საკითხად ჩათვალა. ამ დროის მანძილზე მან წარმატებით შეაცვლევინა აზრი  321 ადამიანს, რომელიც თვითმკვლელობას აპირებდა, ასევე 280 გადარჩენილ ადამიანს სპეციალური ასისტენტები მიუჩინა, რომლებიც შემდგომში ყურადღებას მიაქცევდნენ მათ და დაეხმარებოდნენ.  მან 12,650 საათი გაატარა იმ ადამიანთა ძებნაში, ვინც მას ოდესმე გადაურჩენია.

"როდესაც ოჯახისგან შორს იმყოფები, გიწევს სხვადასხვა პრობლემებთან შეჭიდება და ამ დროს რაც გჭირდება არის უბრალო წახალისება სხვებისგან."

თარგმანი: მარიამ გოგიჩაშვილი
კორექტორი: ნინი გელაშვილი


მორწმუნე ჰომოსექსუალები

თანამედროვე კონსერვატულ მორწმუნეებს შეიძლება გაუჩნდეთ ცდუნება, რომ უარყონ ჭეშმარიტებისათვის მოსალოდნელი ტანჯვის გარდაუვალობა  (1პეტრე 3:14-16; 4:12-16).  მათ ძალუძთ იტირონ ბედისწერაზე, დეპრესიაში ჩავარდნენ და იწუწუნონ კულტურული ზემოქმედების გამო რწმენის შერყევაზე.

         კულტურული ზეგავლენა გადაუვალია, რთული წარმოსადგენია, რომ ჩვენ, მიუკერძოებელი ფუნდამენტალისტები, შევძლებთ ოდესმე ჰომოსექსუალი აქტი ცოდვად არ ვაღიაროთ. თუმცა, კიდევ ერთი საფრთხე გვემუქრება ჩვენ – ფუნდამენტალისტ ქრიატიანებს. ეს არის არგუმენტთა მთელი ნუსხა, რომელიც მიმართულია ჰომოსექსუალიზმის გასამართლებლად და ხელს უწყობს "მორწმუნე გეების" არსებობას. არიან მრავალი მათგანნი, რომელნიც თავს აღიქვამენ ერთსადაიმავე დროს ლიბერალებად და ღვთისმეტყველებად, ეყრდნობიან საკმაოდ კონსერვატულ შეხედულებებს და ამავე დროს სურთ იყვნენ ჰომოსექსუალები. ისინი ბედავენ და წმინდა წერილისაც კი იშველიებენ  ამ საკითხში. მათი ამგვარი სურვილი- დარჩნენ გარკვეული გაგებით ქრისტიანები- აყალიბებს შედარებით ახალ მიმდინარეობას გეი აქტივისტებისას. რა თქმა უნდა, იესო გვაფრთხილებდა, რომ გამოჩნდებოდნენ ცრუმასწავლებლები, რომელნიც "ასწავლიან და ცდუნებაში შეიყვანენ ჩემს მსახურებს, რომ იმრუშონ და ჭამონ ნაკერპავი." (გამოცხ.2:20). მაგრამ მე არ მახსოვს, რომ ქრისტიანობის ისტორიის განმავლობაში არსებულიყო რაიმე დაჯგუფება, რომელიც შეეცდებოდა თვალსაჩინოდ გაეერთიანებინა ჰომოსექსუალები და ქრისტიანები.

    "მორწმუნე გეები" თვალსაჩინოდ როდი გმობენ ბიბლიას. თავიანთ ბროშურებში, ბლოგებსა და იუთუბეზე ატვირთულ გულისამაჩუყებელ ვიდეოებში, ისინი ბიბლიის უარყოფის მაგიერ, ცდილობენ დაგვარწმუნონ, რომ ბიბლიაში წაკითხული ყოველთვის როდი ასახავს ჩვენს ვარაუდსა და მტკიცებულებებს. სწორედ ამ მიზეზმა აღმძრა, დამეწერა ეს სტატია. მათი არგუმენტები შეიძლება დამაჯერებლად ჟღერდეს მათთვის, ვისაც სურს შეინარჩუნოს "ქრისტიანობა" მაგრამ ამავედროს დაიცვას ჰომოსექსუალები, რაიმე სახის გამართლება მოუძებნოს მათ და მათ წრეში ტრიალებდეს. მნიშვნელობა არ აქვს, გაქვთ თუ არა ასეთ ხალხთან ურთიერთობა, ამ არგუმენტებს შეიძლება მაინც წააწყდეთ და კარგი იქნება თუ მზად იქნებით ამისთვის. მზად უნდა ვიყოთ დავიცვათ ის წევრები ეკლესიისა, რომელნიც მიზიდულობას გრძნობენ თავიანთი სქესის წარმომადგენლებისადმი. სწორედ ისინი შეიძლება გახდნენ იოლი მსხვერპლი ე.წ "მორწმუნე გეებისა." ამ უკანასკნელთა არგუმენტებმა შეიძლება დააბნიოს ისინი, გზაკვალი აუბნიოს და საბოლოო ჯამში დაღუპოს.

 არგუმენტი, რომელსაც "მორწმუნე ჰომოსექსუალები" იყენებენ.

   ჩვენ ამ თემაში შევეხებით ბიბლიურ ჰერმენევტიკას-  ბიბლიის განმარტების ხელოვნება და მეცნიერება. ჩვენი კონტრარგუმენტები მიმართულია "მორწმუნე ჰომოსექსუალების წინააღმდეგ" და ისინი ასევე მოიცავენ მნიშვნელოვან ჰერმენევტიკულ პრინციპებს.

იესოს არასოდეს უხსენებია ჰომოსექსუალიზმი (ე.ი არ თვლიდა ამ თემას მნიშვნელოვნად). ეს არგუმენტი, რა თქმა უნდა, ამ თემას ეხება. "წითელი სიტყვები" ბიბლიაში (ბიბლიაში იესოს წარმოთქმული ზოგიერთი სიტყვა წითლად არის დაბეჭდილი) არ არის სხვა სიტყვებზე ნაკლებად ან მეტად შთამაგონებლური. სულაც არ იყო საჭირო იესოს რაიმე ეთქვა ჰომოსექსუალიზმზე იმისათვის, რომ ეს პრაქტიკა გაკიცხულიყო. ეს არასწორი ლოგიკაა. ჰომოსექსუალიზმი გაკიცხული იყო იესომდეც, ძველ აღთქმაში. მთავარი კონტრარგუმენტი აქ შეიძლება იყოს ის, რომ ჰომოსექსუალიზმი ეწინააღმდეგება ბუნების კანონს, რომლის მიხედვითაც ღმერთმა სექსუალი კავშირი დააკანონა ქალსა და მამაკაცს შორის. ამაზე ვკითხულობთ რომაელთა მიმართ წერილში. 1:26-27 მაგალითად, ფრაზა:" ქალური ცხოვრების წესი." სხვა სიტყვებით, ნებისმიერი ჰომოსექსუალური კავშირი არაბუნებრივია. "ბუნებრივი კანონი" აღნიშნა იესომაც, "ერთხორცად" ყოფნაა. "ერთხორცი" კი შესაძლებელია შეიქმნას მხოლოდ მამაკაცი და ქალი (მათე 19:4-5 ).
  მოსე და პავლე განიხილავდნენ ჰომოსექსუალიზმს, როგორც ცოდნის სიმწირისგან გამოწვეულ ცოდვას. ისინი მოისაზრებდნენ ძალადობასა და ექსპულატაციურ ფორმებს ჰომოსექსუალიზმისას, რაც გავრცელებული იყო მათ მაშინდელ კულტურაში. ეს არგუმენტი მნიშვნელოვან ჰერმენევტიკულ შეკითხვას ბადებს: რამდენად მნიშვნელოვანია ანტიკური ისტორიის ცოდნა, ბიბლიის სწორად ინტერპრეტაციისთვის? პასუხი ცხადია: ამის ცოდნა ძალიან მნიშვნელოვან როლს ასრულებს. თუმცა, შეიძლება კი დავეყრდნოთ მხოლოდ გარეგნულ ისტორიულ წყაროებს? ბიბლია ხომ თავად მოიცავს ინფორმაციას წარმართული, ძველი ცივილიზაციის შესახებ. ის ასევე ბევრს საუბრობს სხვადასხვა კულტურულ პრაქტიკაზე, რის გამოც მასზე დაყრდნობა, როგორც ისტორიულ ინფორმაციათა წყაროზე, სავსებით ლოგიკური იქნება. საჭირო იყო თუ არა, რომ ეკლესია, პავლეს სიტყვების სწორად მიჩნევისათვის, "ნუ გაავხორცდება მამაკაცი მამაკაცთან,“ დალოდებოდა არქეოლოგიურ ცნობებს ან მტკიცებულებებს? რატომ უნდა ვიფიქრო მე, დღევანდელ ეპოქაში მცხოვრებმა, რომ ამ საკითხში პავლე მოციქული ჩემზე ცუდად ერკვეოდა? ეპისკოპოსი რაიტი ამბობს: როდესაც მე ვკითხულობ თანამედროვე რომაული იმპერიის ისტორიასა და ჰომოსექსუალიზმის პრაქტიკაზე, გამომაქვს დასკვნა, რომ იმ დროში მათ იცოდნენ ამ საკითხზე იმდენი, რამდენიც ვიცით ჩვენ. მათ იცოდნენ ბევრი ერთსქესიანთა სქესოსბრივ ხანგრძლივ ურთიერთობებზე. ერთსქესიანთა სიყვარული,  თანამედროვე გამოგონება არ არის. ის ცნობილი გახლდათ უკვე პლატონისთვის.
  ძველი აღთქმა განიხილავს მრავალ საკითხს, რომელსაც ქრისტიანები მშვენივრად აპრაქტიკებენ. მაგალითად: სხვადასხვა ქსოვილის გამოყენება სამოსში. ზოგს კი არ  აპრაქტიკებენ. აქედან გამომდინარე, როდესაც ძველი აღთქმიდან რაღაცას ვეთანხმებით და რაღაცას არა,გამოდის, რომ ისე ვუდგებით მას, როგორც მოგვესურვება. ანუ ვასრულებთ იმას, რაც მოგვწონს. ე.ი ვირჩევთ რა შევასრულოთ და რა არა. შესაძლოა მსგავსი არგუმენტით მოგვმართონ. მე ამ კონტრარგუმენტს ვიშველიებ ხშირად შეიძლება მე ვარღვევ ღმერთის მცნებას , როდესაც ეკლესიაში შევდივარ კოტონის ქსოვილის პერანგით, მაგრამ მე ვიცავ მის კანონმდებლობას, რომელშიც ამბობს:"ნუ დაწვება კაცი კაცთან" (ლევიტ18:22). რითი ავხსნი ჩემს ამგვარ მიდგომას? ერთი წინადადებით ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა რთულია. რჯულის შესრულებას რაც შეეხება ამ პრობლემას პირველი ქრიატიანებიც წააწყდნენ, თუმცა ისინი იცავდნენ რჯულს, მაგრამ გარეშეთა ხედვით არა. ამაზე ჩვენ ვკითხულობთ საქმე მოციქულთა წიგნის მეთხუთმეტე თავში, მოქცეულ წარმართებს არ სურდათ მთელი რჯულის დაცვა, მაშინ, როდესაც იესომ პირდაპირ განაცხა, რომ რჯულის გასაუქმებლად კი არა, აღსასრულებლად მოვიდა (მათრ 5:17). რაც შეეხება ძველ აღთქმაში აღწერილ მსხვერპლშეწირვებს, იესომ გააუქმა ისინი თავისი მოტანილი მსხვერპლით (ებრ. 10:11-18). სხვა სიტყვებით,  ჩვენ აღარ გვიწევს მორალურად ნეიტრალური მცნებების დაცვა, როგორიცაა სხვადასხვა ქსოვილებისგან დამზადებული სამოსის ტარება, რადგან ეს უბრალოდ სისუფთავის სიმბოლო, გამოხატულება გახლდათ. ამავე დროს ახალი აღთქმა გვასწავლის, რომ უფლის მორალური რჯულის ანუ კანონის დაცვა არანაირად არ არის გაუქმებული. ისევ ცოდვად ითვლება კერპთაყვანისმცემლობა,მრუშობა ჰომოსექსუალური კავშირი სწორედ ამ ცოდვის ნაწილად ითვლება. მორალური არსი რჯულისა ქრისტეს არ გააუუქმებია! მან ასევე აღნიშნა, რომ რჯულის დაცვაში მთავარი მნიშვნელობა ადამიანის გულის მოტივებს აქვს და არა ვიზუალურ რიტუალს (მათე5:27-28).
    ამ თემას თავისი სირთულეები აქვს და მოითხოვს ჩაღრმავებას კვლევისას. საჭიროა ვხედავდეთ ჩვენს წინაშე არსებულ საფრთხეს და გვქონდეს ცოდნა,რომლითაც წინ აღვუდგებით მას და დავიცავთ შედარებით სუსტ წევრებს ეკლესიისას. ჩვენი მიზანია  გავაკეთოთ ყოველივე, რაც ძალგვიძს, რომ ე.წ "ქრისტიან ჰომოსექსუალთა" არგუმენტებმა ჩიხში არ მოგვიმწყვდიოს.
სინამდვილეში ჩვენ არ  ვიცით რას აღნიშნავს 1კორ. 6:9 და 1ტიმ. 1:10-ში გამოყენებული სიტყვა, რომელიც ნათარგმნია,როგორც „მამათმავალი“.  ამ არგუმენტს ბიბლიის კონსერვატიული სწავლულები პასუხობენ ასე: პავლე ფარისეველი,ებრაელი რაბინი გახლდათ და საუკეთესოდ იცოდა ძვ.აღთქმა, ამიტომაც ის მოისაზრებდა ამ ტერმინში ზუსტად იმავე მნიშვნელობას, რასაც ლევიტელთა წერილში ავტორი. ასეთი არგუმენტირების მაგალითად შეიძლება მოვიშველიოთ რობერტ განონის წიგნი: “ბიბლია და ჰომოსექსუალური პრაქტიკა: ტექსტები და ჰერმენევტიკა“ (Robert Gagnon’s The Bible and Homosexual Practice: Texts and Hermeneutics). ისიც უნდა აღინიშნოს,რომ აბსოლუტური დარწმუნებით არ შეიძლება გავიგოთ იშვიათად შემხვედრი ბერძნული სიტყვების ზუსტი მნიშვნელობა. თუმცაღა, ეს მახვილი ორლესულია და ამარცხებს ორივე მხარეს- ჰომოსექსუალიზმის დამცველთ, არ ძალუძთ დაიცვან ჰომოსექსუალიზმი ზემოთ მოყვანილი არგუმენტიდან გამომდინარე.  ბიბლიის ტექსტების მთლიანი გაგება იძლევა დარწმუნებულობას იმის თაობაზე, რომ ჰომოსექსუალიზმსა და მსგავს პრაქტიკას ბიბლია კრძალავს და უწოდებს ცოდვას. ასევე ბიბლიის ტექსტებიდან გამომდინარე ვერ ვიტყვით, რომ ტერმინი „მამათმავლობა“ არასწორად არის გაგებული მორწმუნეთა და მკვლევართა მიერ.
ეზეკიელი არ ახსენებს ჰომოსექსუალიზმს „სოდომურ“ ცოდვათა ჩამონათვალში (ეზ. 16:49-50).
სინამდვილეა, რომ ეზეკიელი საუბრობს სოდომურ სიბილწეზე ჰომოსექსუალიზმის ხსენების გარეშე. მაგრამ, დაფიქრდით: ებრაელებმა შესანიშნავად იცოდნენ რა ცოდვებს სჩადიოდნენ სოდომელები, სხვა რა შეიძლება მოისაზრებოდეს „სიბილწეში“, თუ არა ის რაც აღწერილია დაბადების წიგნის 19-ე თავში?

დიახ, ეზეკიელი არ მოიხსენიებს „ჰომოსექსუალიზმს“,მაგრამ მას არც სჭირდება ამის გაკეთება. ჰომოსექსუალიზმის საჯარო განკითხვა ბიბლიის მთელი კონტექსტიდან შესანიშნავად მოჩანს, რის გამოც ამ თემაში მოყვანილი ყველა არგუმენტი ჰომოსექსუალიზმის დასაცავად შეუძლებელია იყოს მტკიცე და გამართლებული. მათ არ  გააჩნიათ საფუძველი ბიბლიიდან, რადგან დაფუძნებულნი არიან კონტექსტიდან ამოგლეჯილ რამდენიმე მუხლზე, რომელთაც როგორც ყოველთვის არასწორად განმარტავენ.

     „მორწმუნე გეების“ არგუმენტები ხშირად გამომდინარეობს „მარცხნიდან“- პირველად    მათ   იყენებენ ურწმუნოები, შემდგომ მათ აიტაცებენ ხოლმე ლიბერალი პროტესტანტები და საბოლოოდ „მარცხენა მხარეს გადახრილები“ რომელთა რიცხვშიც ზოგიერთი ევანგელური ქრისტიანიც ურევია.  შეიძლება  ვივარაუდოთ,რომ ამ ხაფანგს ფუნდამენტალური მორწმუნეც წამოეგება?  არ მსურს პერსიმისტის შთაბეჭდილება დავტოვო, მაგრამ სამწუხაროდ რეალობა ასეთია. კულტურა თავისი წნეხის ქვეშ მაინც აქცევს ადამიანს და ნაკვალევს ტოვებს.  აუცილებელია შევიარაღდეთ ბიბლიური სწორი ჰერმენევტიკით, რომ წინ აღვუდგეთ კულტურულ ტალღას. განსაკუთრებით ეს მათთვის არის აუცილებელი, ვინც საკუთარ თავში ჰომოსექსუალურ გადახრებს ებრძვის.

http://qristiani.ge/q/?p=2322
Proclaim And Defend-ის ცნობების მიხედვით

თარგმანი: ია კარგარეთელი
წყარო

понедельник, 18 сентября 2017 г.

„ყველა უნდა ჩაიქოლოს!“ – პირველმოწამე სტეფანეს ისტორიით შთაგონებული ბობ დილანი

ეს ციტატა ბობ დილანის კლასიკური სიმღერიდან არის მოტანილი (Rainy Day Woman). ბევრი ადამიანი ფიქრობს, რომ ეს სიმღერა მარიხუანის შესახებ არის, თუმცა დილანი მტკიცედ უარყოფს ამას. სიმღერაში დილანი აღწერს თავის დამოკიდებულებას კრიტიკოსთა მიმართ, რომლებიც ცდილობდნენ მის „ჩაქოლვას”. მან ჟურნალ „როლინგ სტოუნს” გაუმხილა, რომ ამ სიმღერის დაწერა სტეფანეს ისტორიამ შთააგონა.

„სტეფანე კი, მადლით და ძალით აღსავსე, დიდ სასწაულებსა და ნიშნებს ახდენდა ხალხში. ადგნენ ზოგიერთები ეგრეთ წოდებულ ლიბერტინელთა, კვირინელთა და ალექსანდრიელთა სინაგოგიდან, ზოგიერთებიც კილიკიიდან და აზიიდან და კამათი დაუწყეს სტეფანეს, და ვერ შეძლეს დაპირისპირებოდნენ იმ სიბრძნესა და სულს, რომლითაც ის ლაპარაკობდა. მაშინ მოისყიდეს კაცები და ათქმევინეს: ‘ჩვენ გავიგონეთ, როგორ ლაპარაკობდა იგი მოსესა და ღვთის საგმობ სიტყვებს.’ აღძრეს ხალხი, უხუცესები და მწიგნობრები; თავს დაესხნენ, შეიპყრეს და სინედრიონში მიიყვანეს“ (საქმე. 6:8-12).

სტეფანე იუდეველებს ეუბნებოდა მათთვის განკუთვნილი ღვთის გეგმის შესახებ, რომელიც იწყება აბრაამიდან, გრძელდება დავითის ისტორიით ვიდრე იესოს ჯვარცმამდე. მან ისინი ამხილა გულქვაობასა და სულიწმიდის უარყოფაში, რის გამოც სტეფანე გაიყვანეს ქალაქიდან და ჩაქოლეს.

„რომ ქოლავდნენ, სტეფანე ღაღადებდა და ამბობდა: ‘უფალო იესო, მიიბარე ჩემი სული’“ (საქმე. 7:59).

დევნა გაიძულებს, რომ შენი რწმენის პირისპირ აღმოჩნდე. ვერ შეძლებ ჭეშმარიტებას გვერდი აუარო. ნუთუ სხვების საამებლად უარყოფ შენს რწმენას, თუ დაიცავ სიმართლეს, თუნდაც კეთილ შედეგს ვერ ხედავდე?

ჩვენ ბევრს არ ვფიქრობთ დევნის შესახებ. გვგონია, რომ დევნილნი მაშინ ვართ, როცა ვიღაც არ გვეთანხმება ფეისბუკზე გამართული საუბრებისას, თუმცა ბიბლიაში დევნის ბევრ მაგალითს ვხედავთ, რომლებიც მოგვითხრობს პატიმრობის, წამების და გადასახლების შესახებ ისტორიებს.

იესო ქრისტე თუ შენი უფალია, დევნილი იქნები. ამას ვერ გაექცევი, ეს უნდა მიიღო, რადგან  დევნა განამტკიცებს ჩვენს ცხოვრებას ქრისტეში და მის სიცოცხლეს ჩვენში.

ერთხელ იესომ თქვა: „…მონა არ არის თავის ბატონზე დიდი. მე თუ მდევნიდნენ, თქვენც დაგიწყებენ დევნას…“ (იოანე 15:20)

ყველა ქრისტიანს „ჩაქოლვა” მოელის, როგორც პირდაპირი, ასევე მეტაფორული მნიშვნელობით. იესომ თქვა: „თუ სოფელს სძულხართ, იცოდეთ, რომ თქვენზე უწინ მე შემიძულა.“

კითხვა, რომელსაც უნდა გავცეთ პასუხი: „რას მოვიმოქმედებ, როდესაც ქვების სროლას დამიწყებენ?“

შეიძლება ვიწრო მსოფლმხედველობის ადამიანად მიგიჩნიონ იმის გამო, რომ ადამიანების მიერ აღიარებულ აბსოლუტურ ჭეშმარიტებას არ იზიარებ. შესაძლოა კაცთმოძულედ და არატოლერანტულ ადამიანად ჩაგთვალონ იმის გამო, რომ ტრადიციული ქორწინების მომხრე ხართ, ან შეიძლება ისეთ სიტუაციაში აღმოჩნდეთ, სადაც არჩევა მოგიწევთ: უარყოთ საკუთარი რწმენა ან მოკვდეთ ქრისტესთვის.

ღმერთისა და მისი ჭეშმარიტების მიმართ თქვენი პოზიციის დაცვა მოითხოვს სიმტკიცეს. მყარად უნდა იდგეთ დაბრკოლების წინაშე.

გამაგრდით და მოემზადეთ „ჩაქოლვისთვის“ და როდესაც ეს დრო დადგება, რწმენაში მტკიცედ დადექით. ამ განსაცდელის ღირსეულად გადატანით უფალ იესოს განადიდებთ.

სანამ ჩაქოლავდნენ, სტეფანემ ხილვაში მამის მარჯვნივ „მდგომი იესო დაინახა“.

„ახედა მან ცას, აღსავსემ სულიწმიდით, და დაინახა ღვთის დიდება და ღვთის მარჯვნივ მდგომი იესო და თქვა: აჰა, მე ვხედავ გახსნილ ცას და კაცის ძეს, ღვთის მარჯვნივ მდგომს“ (საქმე. 7:55-56)

ჩვენ ვიცით, რომ იესო მამის მარჯვნივ ზის, მაგრამ როდესაც ქრისტეს გამო  რაღაცის ატანა გიწევს, ის შენ გვერდით დგას.

„როცა პირველად ვიცავდი თავს, არავინ იყო ჩემთან, ყველამ მიმატოვა. ნუ ჩაეთვლებათ მათ. ხოლო უფალი ამომიდგა მე და გამაძლიერა, რათა ჩემი მეშვეობით აღსრულდეს ქადაგება და მოისმინოს ყველა წარმართმა. მე თავი დავაღწიე ლომის ხახას“ (2 ტიმოთე 4:16).

დევნისას თუ ერთგული იქნები, ღმერთისთვის ეს შეუმჩნეველი არ დარჩება. შენ მიიღებ ძალას, რომელიც დაგეხმარება შიშის დაძლევასა და ერთგულების შენარჩუნებაში. შენი შეხედულება დევნის შესახებ შეიცვლება და მას ღმერთის თვალებით შეხედავ. აივსები სიბრალულით შენი მდევნელებისადმი და იტყვი: „უფალო, ნუ მიუთვლი მათ ამ ცოდვას…“

თარგმანი: ანა ხუბაშვილი
რედაქტორი: გიორგი ფიროსმანაშვილი

https://jesus.ge/%e1%83%a1%e1%83%a2%e1%83%90%e1%83%a2%e1%83%98%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%98/%e1%83%a7%e1%83%95%e1%83%94%e1%83%9a%e1%83%90%e1%83%a1-%e1%83%9b%e1%83%9d%e1%83%a3%e1%83%ac%e1%83%94%e1%83%95%e1%83%a1-%e1%83%a9%e1%83%90%e1%83%98%e1%83%a5%e1%83%9d%e1%83%9a%e1%83%9d%e1%83%a1/

ქრისტიანული რელიგიის დამკვიდრება ქართლში.

ქართლის სამეფო III-IV საუკუნეში. ქრისტიანული რელიგიის დამკვიდრება ქართლში.

III საუკუნიდან ქართლის სამეფოს საგარეო მდგომარეობა საგრძნობლად გაუარესდა. მეზობელი ირანის გაძლიერების გამო. 224 წ. ირანში დაემხო პართიის სამეფო, რომელსაც სათავეში ედგა არშაკუნიანთა საკმაოდ სუსტი დინასტია: იგი ახალმა,სასანიანთა დინასტიამ შეცვალა.

სასანიანთ ირანი პართიის სამეფოსთან შედარებით ბევრად უფრო ძლიერი სახელმწიფო იყო. სასანიანებმა სახელმწიფო რელიგიად აქციეს უძველესი ირანული სარწმუნოება - ზოროასრტიზმი, რომელიც საბოლოოდ სწორედ მათ დროს ჩამოყალიბდა. ეს რელიგია ცნობილია აგრეთვე მაზდეანობისა და ცეცეხლთაყვანისმცემლობის სახელით. სასანიანები დამორჩილებულ ქვეყნებში ამ რელიგიის ძალით დანერგვის გზას დაადგნენ.

უკვე პირველმა სასანიანმა მეფეებმა სასტიკი ბრძოლა გააჩაღეს რომთან , რომელიც ამ დროს საკმაოდ დასუსტებული იყო. განსაკუთრე-ბით გააფთრებული ბრძოლები გაიმართა მათ შორის სომხეთის გამო. ასეთ პირობებში სპარსეთის ხელისუფალთ ქართლზე ენერგიული შეტევისათვის ჯერჯერობით არ ეცალათ. ქართლის მმართველებიც  ამჯერად უფრო ძლიერი მხარისათვის მხარდაჭერის გზით ცდილობდნენ თავიანთი პოზიციების განმტკიცებას. მაგ. სასანიანი შაბურ I-ის თანამედროვე ქართლის მეფე ამაზასპი სპარსულ ორიენტაციას დაადგა.შაბურმა მრავალჯერ დაამარცხა რომაელები, მაგრამ მე-3 საუკუნის დასასრულს რომაელებმა თავის მხრივ, რამდენჯერმე სატიკად დაამარცხეს სპარსეთი და 298 წ ნიზიბინში დადებული ხელშეკრულებით აიძულეს იგი ქართლი და სომხეთი რომის გავლენის სფეროდ ეცნო.

ეს იყო ხანა, როდესაც რომის იმპერიის ცენტრი თანდათან აღმოსავლეთისაკენ ინაცვლებდა. დასავლეთში რომი მონათა აჯანყებების თუ გერმანელი ტომების მოძალების გამო სულს ღაფავდა. აღმოსავლეთში კი მისი პოზიციები უფრო მტკიცე ჩანდა. ამისდაკვალად რომის მმართველმა წრეებმა იმპერიის დედაქალაქიც კი შეცვალეს - რომიდან სამეფო რეზიდენცია ბალკანეთის ბოსფორზე, ახალშენ ბიზანტიონში გადმოიტანეს. ეს მოხდა 330 წ. იმპერატორ კონსტანტინეს დროს, რომლის სახელის მიხედვით ამ ქალაქს კონსტანტინეპოლი ეწოდა(დღევანდელი ქალაქი სტამბოლი თურქეთში). ასე მიეცა საწყისი ,, აღმოსავლეთ რომის იმპერიას'', ანუ როგორც მას შემდეგ უწოდებდნენ(დედაქალაქის - ძველი ბიზნტიონის სახელის მიხედვით)  - ბიზანტიას.

ამ დროს მნიშვნელოვანი ცვლილება მოხდა აგრეთვე რომის მმართველთა რელიგიურ პოლიტიკაში. ამაზე დიდი ხნით ადრე რომის იმპერიის ვრცელ მიწა-წყალზე ფართოდ გავრცელდა ახალი რელიგიური მოძღვრება - ქრისტიანობა. რომში გაბატონებული პოლითეისტური სისტემისაგან(მრავალღმერთიანობისაგან) განსხვავებით ქარისტიანობა მონოთეისტური რელიგია იყო; იგი ერთ ღმერთს აღიარებდა. პირველ ხანებში ქრისტიანობა გამოდიოდა ღარიბ-ღატაკთა და შევიწროებულთა მფარველ რელიგიად და მას მომხრეები შედარებით უფრო დაბალ ფენებში ჰყავდა. რომის მმართველი წრეები  სდევნიდნენ ქრისტიანებს, რომის მეტოქე ირანი კი , რომელიც თავისი სახელმწიფოებრივი ინტერესებიდან გამომდინარეობდა, მფარველობას უწევდა მათ. თანდათან ქრისტიანებმა რომის იმპერიაში მტკიცე ორგანიზაცია შექმნეს, რომელიც მასებზე გავლენას ახდენდა. ამის გარდა, ქრისტიანობა მრავალმხრივ სასურველი ჩანდა რომის იმპერატორებისათვის: ქველმოქმედებისა და საიქიოში განცხრომის მოპოვების იმედი იზიდავდა ღატაკთა მასებს , ხოლო მორჩილებისა და ქედის მოდრეკის ქადაგება მას მმართველი წრეებისათვისაც მისაღებს ხდიდა. ამიტომაც, რომის ხელისუფლებამ ქრისტიანული რელიგიისადმი დამოკიდებულება მკვეთრად შეცვალა: იმპერატორმა კონსტანტინემ(306 - 337წწ.) ქრისტიანული სარწმუნოების თავისუფლება გამოაცხადა და ქრისტიანობის მფარველობის გზას დაადგა. მალე ქრისტიანობა აქ სახელმწიფო რელიგიადაც იქცა და ქრისტიანული ეკლესია სწრაფად დიდი მემამულეც გახდა.

მას შემდეგ, რაც რომის ხელისუფლება ქრისტიანობის დევნიდან მის მფარველობაზე გადავიდა, მისმა მეტოქე ირანმა მკვეთრად შეცვალა ქრისტიანობისადმი დამოკიდებულება, მფარველობის ნაცვლად მან მათი სასტიკი დევნა-შევიწროება დაიწყო.

ამიერიდან, იმ ქვეყნებისთვისაც , რომლებიც ირანისა და რომის(ბიზანტიის) მეტოქეობის ობიექტს წარმოადგენდნენ, ქრისტიანობისადმი დამოკიდებულება, პირველ ყოვლისა, პოლიტიკური ორიენტაციის საგანი გახდა.

მე-4 საუკუნის პირველ ნახევარში, შაბურ  II-ის მეფობის ხანაში , სასანიანთა ირანმა ახალი ენერგიული შემოტევა დაიწყო. სომხეთმა და მისმა მეზობელმა ქართლის სამეფომ სწორად შეაფასეს შექმნილი მდგომარეობა. აშკარა იყო, რომ სასანიანთა ირანი მათთვის ბევრად უფრო საშიშ საფრთხეს წარმოადგენდა, ვიდრე რომი, ამიტომაც სომხეთი და ქართლის სამეფო გადაჭრით რომის(ბიზანტიის) ორიენტაციას დაადგნენ და ირანს დაუპირისპირდნენ. ამ ორიენტაციის ერთერთი გამოხატულება იყო მათ მიერ სახელმწიფო რელიგიად მიღება ქრისტიანობისა, რომელსაც რომის მმართველები მფარველობას უწევდნენ. ეს რომთან დაახლოებისა და ირანის წინააღმდეგ მასთან მტკიცე კავშირის უცილობელი გამოხატულება იყო. სომხეთშიცა და ქართლშიც ქრისტიანობა სახელმწიფო რელიგიად აღიარეს სულ მალე იმის შემდეგ, რაც ქრისტიანობა სახელმწიფო რელიგიად გამოცხადდა რომში. ქართლში ეს  337 წელს მოხდა.

რა თქმა უნდა , გარდა ამგვარი საგარეო ორინეტაციისა, ქართლის მმართველებს ქრისტიანობის მიღებისას სხვა შინაგანი მიზეზებიც ამოძრავებდათ. ამ გზით მათ სურდათ ლახვარი ჩაეცათ ქართლის ტაძრებისა და ქურუმთა გაბატონებული წრის ძლიერებისათვის. ტაძრები ამ დროისათვის დიდ სიმდიდრესა და მამულებს ფლობდნენ. სამეფო მიწის ფონდი კი მნიშვნელოვნად შემცირდა, რადგან მეფე სისტემატიურად არიგებდა მიწებს სამხედრო და სახელმწიფო სამსახურის სანაცვლოდ. ძველი რელგიის აკრძალვის შედეგად ტაძრების მთელი სიმდიდრე მეფისა და საერო დიდებულების ხელში გადადიოდა.

როგორც ეს სხვა ქვეყნებში მოხდა, ქართლის გაქრისტიანების ამბავიც ზღაპრულ-ლეგენდარული სახით შემოგვინახა ძველმა ტრადიციამ; ქართლის გაქრისტიანებაში ეს ტრადიცია მთავარ როლს ანიჭებს კაბადოკიელ ტყვექალ ნინოს, რომელმაც ქართლში იქადაგა ქრისტიანობა და მთელი რიგი სასწაულები მოახდინა. სხვათაშორის ავადმყოფობისაგან განკურნა დედოფალი და დაარწმუნა მეფე ახალი რელიგიის ჭშმარიტებაში. ქართლში მეფედ ამ დროს იყო მირიანი, გადმოცემის მიხედვით რომის იმპერატორის კონსტანტინეს თანამედროვე. მის მიერ ქრისტიანობის მიღების ამბავი მირიანს უცნობებია კონსტანტინესათვის და მღვდელ-მსახურთა გამოგზავნა უთხოვია. მართლაც, ქართლს კონსტანტინემ მოავლინა ეპისკოპოსი, რამდენიმე მღვდელი  და დიაკონი. მათ მასობრივი ნათლისღება მოუწყვიათ ქართლში, კერძოდ მცხეთაში, მტკვრის პირას. წარჩინებულთ ცალკე მიუღიათ ნათლობა. პირველად ნათელუღიათ თვით მეფეს და დედოფალს და მათი სახლის წევრებს. გადმოცემის მიხედვით, ქართლის ბარის მოსახლეობას წინაარმდეგობა არ გაუწევია ახალი რელიგიის მიღებისას. ქრისტიანული რელიგია აქ, ისევე როგორც მის მეზობელ ქვეყნებში, ამ დროისათვის ხალხში ფეხმოკიდებული იყო.

სამაგიეროდ, სასტიკი წინააღმდეგობა გაუწევია ქრისტიანობის დანერგვისათვის მთიანეთის მოსახლეობას. მირიან მეფემ მოინდომა ძალით მიეღებინებინა ქრისტიანობა მათთვის და ნინოსა და საბერძნეთიდან მოსულ მღვდელს ერისთავი გააყოლა სამხედრო რაზმითურთ. ერისთავს იარაღის ხმარება დასჭირდა, რომ ,,დაერწმუნებინა'' მთიელები (ჭართალელნი, ფხოველნი, წილკნელნი, ერწო-თიანეთელნი, გუდამაყრელნი, ყვარლელნი) ქრისტიანობის უპირატესობაში. მთიელთა უდიდესი ნაწილის გაქრისტიანება მაინც ვერ მოხერხდა. ბევრი მათგანი გაიხიზნა კავკასიონს გადაღმა. დარჩენილთათვის მირიან მეფეს ხარკი გაუდიდებია. შემდეგში ქართლის მეფეები და ქართლის ეკლესია საუკუნეთა განმავლობაში ცდილობდნენ გაექრისტიანებინათ მთიელთა ის ნაწილი , რომელიც ჯერ კიდევ წარმართულ სარწმუნოებას მისდევდა.

რა თქმა უნდა , ქართლის მმართველებს ამ შემთხვევაში ქრისტიანობის განსაკუთრებული სიყვარული კი არ ამოძრავებდათ, არამედ სახელმწიფოებრივი ინტერესები. ქრისტიანობის გავრცელება მთაში საუკეთესო საშუალება იყო მთის ნახევარდ დამოუკიდებელი მდგომარეობის მოსასპობად და მის გადასაქცევად სამეფოს ჩვეულებრივ შემადგენელ ნაწილად. მთა ჯერ კიდევ დიდად განსხვავდებოდა ბარისაგან: ხალხი აქ ძირითადად კვლავ გვაროვნული წყობილების ტრადიციების მიხედვით ცხოვრობდა, მას საკუთარი სატომო ღვთაებები ჰყავდა და მათი სამლოცველოები ჰქონდა. ბარის წესები მისთვის უცხო იყო. ქრისტიანობის გავრცელება ამ ზღვარს სპობდა. კულტურულ-რელიგიურად მთა და ბარი ერთგვაროვანი ხდებოდა. ყველაფერ ამას მოსდევდა აგრეთვე მთაში პატრიარქალურ ურთიერთობათა ნგრევა და კლასობრივი ურთიერთობის დამყარება - აქ უკვე მტკიცედ იკიდებდნენ ფეხს ფეოდალებად გადაქცევის გზაზე მდგარი დიდმოხელეები - ერისთავები , რომელთაც სოციალური ჩაგვრის მძიმე უღელი მოჰქონდათ მთიანეთის მოსახლეობისათვის. ამიტომ იყო, რომ მთა ასე სასტიკად წინააღმდეგობას უწევდა ქრისტიანობის გავრცელებას.

ქრისტიანობის გავრცელებამ ამ გზით მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა არა მარტო ქართლის მთისა და ბარის მოსახლეობის ერთ მთლიანობად შედუღების საქმეში, არამედ საბოლოოდ იგი საკმაოდ ბასრი იარაღი აღმოჩნდა აგრეთვე საქართველოს სხვა კუთხეთა მოსახლეობის ქართლის მოსახლეობასთან დაახლოებისა და ერთიანი ქართული ეროვნების ჩამოყალიბების საქმეში.

დასავლეთ საქართველოში ქრისტიანობის გავრცელება კიდევ უფრო ადრე დაიწყო, ვიდრე ქართლში, რადგანაც იგი უფრო ახლო და მჭიდრო ურთიერთობაში იყო რომის იმპერიის ცენტრებთან, სადაც ქრისტიანობის ძლიერი კერები არსებობდა. ამასთანავე დასავლეთ საქართველოს ზღვისპირა ზოლში მცხოვრებ ბერძნულ მოსახლეობაში ქრისტიანობას ადრე უნდა მოეკიდა ფეხი. მე-4 საუკუნეში პიტიუნტში (თანამდეროვე  ბიჭვინთა) უკვე ეპისკოპოსი იჯდა. მიუხედავად ამისა , ქრისტიანობის ოფიციალურ სარწმუნოებად აღიარება ლაზიკის სამეფოში ქართლზე ბევრად უფრო გვიან  - მე-6 საუკუნის დასაწყისში მოხდა; მე-6 საუკუნეში მიიღეს ქრისტიანობა აბაზგებმაც. აქ დიდი როლი აგრეთვე მმართველი წრეების საგარეო ორიენტაციამ შეასრულა . ლაზიკის დამოუკიდებლობისათვის ირანთან შედარებით უფრო მეტ საფრთხეს ქრისტიანული რომი (ბიზანტია) წარმოადგენდა. ამასთანავე , რომ-ბიზანტიის გზით მომდინარე ქრისტიანობას უცხო, ძირითადად ბერძნული, კულტურის უფრო მეტი გავლენა მოჰქონდა თან. ბერძნული კულტურა და ბერძნული ენა აქ ძველთაგანვე მეტად მტკიცედ იყო ფეხმოკიდებული. მის გავრცელებაში განსაკუთრებით დიდ როლს ასრულებდნენ ზღვისპირა ბერძნული ქალაქები.

ქრისტიანობაშიც აქ თავდაპირველად ბერძნული გავლენა ბატონებდა. წირვა-ლოცვა  ბერძნულად წარმოებდა  და აქაური ეკლესიაც ორგანიზაციულად ბერძნულ ეკლესიას დაექვემდებარა.

მაგრამ, მას შემდეგ, რაც ქრისტიანობა ქართლში სახელმწიფო რელიგიად იქცა, დასავლეთ საქართველოში ქრისტიანობამ შეღწევა იწყო ქართლის გზითაც. დასავლეთ საართველოს მნიშვნელოვანი ნაწილი, როგორც აქამდე , ისე ამის შემდეგაც, დროდადრო ქართლის სამეფოს გავლენის სფეროში ექცეოდა. თვით ქართის ელემენტიც დასავლეთ საქართველოში დიდ ტერიტორიაზე იყო გავრცელებული. ამიტომ აქ ქართული ქრისტიანული ეკლესიის გავლენა , რომელიც წირვა-ლოცვაში ქართულ ენას იყენებდა , საკმაოდ მძლავრი ნაკადის სახით იკვლევდა გზას. შემდეგში თვით დასავლეთ საქართვლოს მმართველთათვის ქართული ენა და ქართული ეკლესია საუკეთესო იარაღი შეიქმნა უცხო, ბერძნული გავლენისაგან თავისდასაღწე-ვად და დამოუკიდებლობისათვის საბრძოლველად. დასავლეთ საქართველოს ეკლესია თანდათან განთავისუფლდა ბერძნული გავლენისაგან და ქართლის ეკლესიას დაუკავშირდა. ქართლის ეკლესიის მეთაურის - მცხეთის კათალიკოსის ხელისუფლება აღმოსავლეთ საქართველოს  საეპისკოპოსოების გარდა, დასავლეთ საქართველოს საეპისკოპოსოებზედაც გავრცელდა. წირვა-ლოცვაში ყველგან ქართული ენა და ქართული მწიგნობრობა გაბატონდა. ამან ძალიან დააახლოვა საქართველოს სხვადასხვა კუთხის მოსახლეობა  და ნიადაგი მოუმზადა ისტორიულად ჩამოყალიბებული მყარი ერთობის - ერთიანი ქართველი ხალხის შექმნას.


საქართველოს ისტორია.თავი II
საქართველო ელინისტურ და რომაულ ხანაში.



წინა თავი.
ლაზიკის სამეფოს გაძლიერება.