ღმერთი

ღმერთი

вторник, 15 августа 2017 г.

...რამეთუ ღმერთი არ იყო თუთაშხა...

..და იქმნა კაცთათვის:
სინდისი - ნიჭად მხილებისათის თვისთა მანკიერებათა, ძალა - ილაჯად თვისისავე სულის ხარვეზთა დაძლევისათის, სიკეთე - უნარად რგებისათვის თავისა, გარნა მოყვასთათვის რგებისა შედეგად; დედაკაცი - მრავლებისა და პირობად კაცთა მოდგმის მარადობის; მეგობარი - საზომად სულგრძელობისა და სამჟღავნებლად თავდადებისა თვისისია; ერი - ასპარეზად პირუთვნელი მსახურებისა და მსხვერპლად მისლვისა; ვენახი და მინდორი - ადგილად დაღვრისათვის ოფლისა, არედ განგების ნების აღსრულებისა: პური და საქონელი ყოველი - საზრდელად თავისა და მისაძღვნელად სხვათათვის; სოფელი - სივრცედ მიგებისათვის სიყვარულისა, რომელი იყო ღმერთი.

იქმნა ყოველი მარტოოდენ, ვითარცა ზემორე ითქვა. რწმენა და ზნე ესევითარი იყო განმჯდარ სიყვარულად ყოველსა ასოსა შიგან და სიღრმეთა სულისასა კაცთა .  ჰყავდა ერსა განმგებლად და მორიგედ ქვეყნიერთა საქმეთა თვისთა ჭაბუკი პირმშვენიერი და რაინდი კეთილაღნაგი - თუთაშხა, არ იყო იგი სულდგმული ერთი და ძე ხორციელი , არამედ სული კრებითი, არსი მყოფი კაცთა წიაღსა შინა, ვითა წახნაგთაგანი მათი უპირველესი..

შვა ამ ვითარებამ ერსა შიგან სიბრძნე გონებისა, რომელმან ჰპოვა მარცვალი ველური, ქმნა ყანად და დაუდვა კაცთა პურად არსობისა; შეიპყრა ხარი ტრამალსა ზედა, შინაურ ჰყო და განაწესა გამწევად ტვირთისა; აღაგო ბორბალი და გასჭრა გზა სანათესაოდ ტომთა შორის; ისწავა ცავარსკვლავეთი და მიანიჭა კაცთ უნარი ამინდთმეტყველებისა; მოიხელოვნა რუკა სლვად წყალთა და ხმელთა ზედა და მიკვლევად უცნობთა ერთა; შეთხზა ანბანი გამოცდილებისა და ცოდნატა აღნუსხვად შთამომავალთათვის და გაახარა ვაზი მადლისა აღსავლენად ამა სიბრძნეთა მომნიჭებლისად.

ხედვიდა ერი მას თუთაშხას განსხეულებულს, ხორცქმნილს და მსახლობელს თვისსა ტაძარსა დიდებულსა შინა უფლად სიყვარულისა და ჰმორჩილებდა წესსა დადებულსა მისგან, ვითარცა წესსა ერთნებაობითა რჩეულისა ხორციელისა მისისა...


     ... გარნა იყო უწვართთა კაცებისა სულსა შინა ზნე რამ მიმალული და ვერსაჩინარი და არსი მისი – მონება მამონისა. რა არღა აპყრია ერმან გონებისა თვალი ზნესა მას კნინსა – განღვივდა იგი და შთავარდა თესლად ცთუნებისა. იმძლავრა ფესვმან უკეთურმან ნიადაგსა შინა ლბილსა, შთასწვდა გეენიასა შესრუტვად ცოდვისა შხამთა. აღმოცენდა ყვავილი კეკლუცი – გარნა დამალპობელი ხორცისა, სურნელოვანი – გარნა დამთრგუნ-ველი სულისა. იხილა და იყნოსა ყვავილი იგი ერმან და უხაროდის, რამეთუ იყო უბრყვილ მიმართ არსისა და უმეცარ მიმართ შედეგისა.

კაცთა გონებისა კარი განიღო ერთი, დახშული მოაქჟამამდე შვიდითა საკლიტულითა უმტკიცესითა, განიხვნა გზა სლვად მორიელისა და იმძლავრა წყურვილმან ხვეჭისა ილეკროთა. აღაშფოთნა თვალნი უკეთესობითა ყოფამან სხვისმან, მოიცვა გული შხამმან სიხარბისამან და დააბნელა გონება შურმან. განიმახვნენ კაცნი ლახვრად და განიბრტყნენ ფარად მიმართ ერთურთისა. გათითოკაცდა ერი მოგებად საქონელისა და განიბნა წვნევად უმეტესის ფუფუნებისა.

შეება თუთაშხა სატკივართა ქვეყნიერთა, მეოხ ექმნა შეჭირვებასა შინა მყოფსა მრავალსა მყოფსა მრავალსა და განუცრუვნა სხვისისა ოფლითა მოპოვებული ქონება ვიეთთა; მიაგო სამართალი მანქანებითა აღზევებულთა რომელთამე და იღვაწა სახსნელად მიმძლავრებით დამდაბლებულ-თა; შთაუდო გულსა შინა მშვიდობა მტრად ქმნილთა და გაუცუდა ბოროტთა საქმეთა განზრახვა სხვათა, გარნა იმატა უფრორე:
გამცემლობამან ძმათა და მრუშებამან მეუღლეთა; უმადურებამან მადლფენილთა და ამპარტავნებამან ხელისუფალთა; ლიქნმან ხელქვეითთა და მზაკვრობამან მეცნიერთა; სიმდიდრისა წყურვილმან მცონარეთა, აღზევებისა სურვილმან უმეცართა და სიცრუვემან მერჯულეთა.

ურკვეველ დარჩა თუთაშხა ვითარებასა შიგან, რამეთუ არა უწყიდა, რომლითა ძალით მიეზღო ვალი ქვეყნისათვის თვისისა. მოეკვეთა უნარი მიზეზთა განჭვრეტისა, უქმ ექმნენ ძალნი აღსრულებისათვის საქმეთა საგმიროთა, და ჰრქვა:
– არღა მაქვს ცნობა, კეთილსა ვიქმ ანუ ავსა, უმჯობეს არს, დავიკრიფო მკლავნი მკერდსა ზედა და ვიპყრა ძალი ჩემი უმოქმედობად.

განდგა თუთაშხა ქვეყნისაგან თვისისა, დაინთქა ჭვრეტად და არღა გულისხმა ჰყო სადარდებელი ერისა, რამეთუ ღმერთი არა იყო თუთაშხა.


      ..ოდეს კნინ იქმნა ზნეობა და მიიტაცა სულმოკლეობამ  უფლება განგებისა საქმეთა , სულგრძელობისა მიერ განსაგებელთა, - ჰრქვეს კაცთა:
- ვიევთაგან მოვიღო ჩემდა რგება ნივთიერი, იგინი იყვნენ მოყვასნი ჩემნი!

ვინათგან შემოადგა მოალყე დიდი მეციხოვნეთა რიცხვით მცირეთა, - მათცა, რომელნი იდგეს ზნეობასა ძევლსა ზედა , ეყოთ ზიანი ძნელი და დარჩა წიაღსა შინა კაცთასა სიყვარული იგი, ბოლქვი უმწეო ნიადაგსა ზედა მწირსა და უმოსავლოსა. და იქმნა:
სინდისი - ცნებად გარდასულთა ჟამთა და სიტყვათღა სათრევად ძვირისმეტყველთა-გან; ძალა - იარაღად დათრგუნვისათვის სათნოებისა სულსა თვისსა შინა და მიმძლავრებისათვის მოყვასისა; სიკეთე - ნიღბად ავისა განზრახვისა და ქმნისა; დედაკაცი - განმართლებად მეძაობისა და ბერწობისა; მეგობარი - მალამოდ შიშისათვის წუთისოფლისა და საგნად სხვათა ფარულთა ანგარებათა; ერი - ასპარეზად ნივთთა მოხვეჭისა და ხნულად მიმოთესვისათვის სიცრუვნეთა; ვენახი და მინდორი - ადგილად მოყვასისა ნაღვაწის მითვისებისა; პური და საქონელი ყოველი - სივრცედ შურისა მიგებისა და სიძულვილისა, რომელი იქმნა ღმერთად.

იქმნა ყოველი მარტოოდენ, ვითარცა ზემორე ითქვა და დაიხშო მზის ბრწყინვალება ჭყრტიალისაგან ოქროისა, რწმენა და ზნე ესევითარი განჯდა სიძულვილად ყოველსა ასოსა შიგან და სიღრმეთა სულისასა კაცთა. აღიარა ერმან განმგებლად და მორიგედ ქვეყნიერთა საქმეთა თვისთა ურჩხული იგი საშინელი. საზრდელი მისი - სული და ხორცი კაცთა. მუცელი მისი - აღუვსებელი მარად. არა იყო იგი არსება ერთი და ნადირი ხორციელი, არამედ სული კრებითი, არსი მყოფი კაცთა წიაღსა შანა, ვითა წახნაგნი ერთი მისი, განძლიერებულ აწ.

შვა ამ ვითარებამ სიბრჯგუე გონებისა, რომელმან: დაიდვა პური არსობისა მონობითა საპყრობად კაცთა; არა კმასაყოფელ ექმნა ხარი და დაადგა უღელი შვილსა თვისსა, ააგორა ბორბალი იავარქმნად სხვათა ტომთა; მოიმარჯვა  ცავარსკვლავეთის ცოდნა მორჩილებისათვის ხალხთა; დალახნა წყალნი და ხლემნი მოზიდვად დავლისა და ილეკროთა , განსწავლნა ერი მომსპოლველისა რწმენისა განსავრცელებლად და ახარა ვაზი სამებრუვეოდ მოდგმათა.

ხედვიდა ერი მას ურჩხულსა განსხეულებულს, ხორცქმნილს და მსახლობელს თვისთა სრა-სასახლეთა შინა გუშაგად მამონისა და ჰმორჩილებდა წესსა დადებულსა მისგან, რამეთუ უჩნდა იგი საწადელ, თუცა საზრდელი მისი - ხორცი და სული ერისავე.

მაშინ ჰრქვა თუთაშხამან:
- შეიმუსრა სიყვარული, რამეთუ არა აქვნდა მას სატევარი მძლეველი. აღზევდა ურჩხული, რამეთუ ძალთა მორევნითა წარსტაცა მხნეობა მამრთა და ქმნა გული მათი დედალ!

აღიღო შუბი თუთაშხამ, ამხედრდა ჰუნესა თეთრსა ზედა და განიზრახა დათრგუნვა ბოროტისა - ძალითა თვისითა , რამეთუ ღმერთი არ იყო თუთაშხა...


მეთოთხმეტე საუკუნის ხელნაწრიდან. 

წიგნიდან ,,დათა თუთაშხია''

понедельник, 14 августа 2017 г.

მორალი Moral

მორალი Moral

სოციალური ინსტიტუტი, ნორმების, სანქციების, შეფასებების, დანაწესების, ქცევის ნიმუშთა სისტემა, რომელიც ასრულებს სოციალური კონტროლისა და სოციალური ურთიერთობების რეგულირების ფუნქციებს ამა თუ იმ სოციალურ ჯგუფში, მთლიანად საზოგადოებაში. მ-ის ფუნქციაა ადამიანთა ქცევის ნორმატიზება, ქცევის რეგულირება საზოგადოებრივი ცხოვრების ყოველგვარ სფეროში. მასობრივი მოღვაწეობის სხვა ფორმებისგან განსხვავებით (სამართალი, საწარმოო-ადმინისტრაციული განაწესი, სახელმწიფო დეკრეტები, ხალხური ტრადიციები), მ-ს დასაბუთებისა და თავისი მოთხოვნების განხორციელების სხვაგვარი წესი აქვს. მასში აუცილებლობა, სოციალური ერთობის ინტერესები და მოთხოვნილებები გამოიხატება სტიქიურად ფორმირებული და საყოველთაოდ აღიარებული შეფასებებისა და დანაწესების სახით, რაც განმტკიცებულია ნიმუშის, ჩვევის, ადათის, საზოგადოებრივი აზრის ძალით. ამის გამო მორალურ მოთხოვნებს უპირობო აუცილებლობის ფორმა აქვს და ერთნაირად ეხება ყველას, თუმცა კი ბრძანება არავისგან მოდის, ამასთან, ეს მოთხოვნები შედარებით მყარი ხასიათისაა. არსებულ წესრიგზე დაფუძნებული წეს-ჩვეულებებისგან განსხვავებით, მ. იდეურადაა დაფუძნებული წარმოდგენაზე, როგორ უნდა იცხოვროს ადამიანმა; მ. სამართლისგან განსხვავდბა იმით, რომ ყოველი ადამიანის მიერ ზნეობრივი მოთხოვნების შესრულება კონტროლდება ყველას მიერ, ამასთან, ამა თუ იმ ადამიანის ავტორიტეტი არ უკავშირდება ოფიციალურ უფლებამოსილებას; მ-ის მოთხონათა შესრულება სანქციონირდება მხოლოდ სულიერი ზემოქმედების ფორმებით (საზოგადოებრივი შეფასება, მოწონება ან გაკიცხვა), ამის გამო, სოციალური კონტროლის სხვა ფორმებთან შედარებით, იგი ცნობიერებისათვის უფრო მნიშვნელოვან როლს ასრულებს და შეიძლება გამოიხატოს ცნების ფორმითაც (რაციონალურად) და გრძნობითაც. მ-ს სხვადასხვაგვარი ფორმა აქვს: ნორმა, მოვალეობა, პასუხისმგებლობა, სინდისი. ცნობიერება ამას ასახავს შესაბამისი წარმოდგენებით (პრინციპები, საზოგადოებრივი და მ-ური იდეალები, კეთილი-ბოროტი, სამართლიანობა-უსამართლობა და სხვ.).

dictionary.css.ge


სიყვარულია ერთად-ერთი შემოქმედებითი ძალა.

კოლეჯის ერთ-ერთმა მასწავლებელმა, სოციოლოგიის სპეციალობის სტუდენტებს სთხოვა წასულიყვნენ ბალტიმორში, ღარიბების უბანში და გამოეკვლიათ 200 ახალგაზრდის მდგომარეობა. მათ ასევე დაავალა, ჩაეტარებინათ კვლევა ამ ბავშვების სამომავლო პერსპექტივაზე. ყველა სტუდენტმა ერთნაირად დაწერა, რომ მათ „არ გააჩნდათ განვითარების არანაირი საიმედო მომავალი“.
25 წლის შემდეგ, სოციოლოგიის სხვა პროფესორს, შემთხვევით ხელში ჩაუვარდა ეს კვლევა. მან კი თავის მხრივ, თავის სტუდენტებს დაავალა გაეგრძელებინათ კვლევა-ძიება, თუ როგორ წარიმართა ამ ბავშვების მომავალი.
25 წლის წინ გამოკითხული 200 ახალგაზრდიდან გამონაკლისი იყო 20, რომელთაგან ზოგი უცხოეთში იყო ან გარდაცვლილიყო, დანარჩენი 180-იდან კი, რომელიც იპოვეს სტუდენტებმა, 176 წარმატებული ადვოკატი, ექიმი ან რომელიმე პროფესიის მატარებელი იყო, და ყველანი კი, იყვნენ არა საშუალო დონის, არამედ საშუალოზე მაღალი დონის პროფესიონალები.
სასიამოვნოდ გაკვირვებულმა პროფესორმა გადაწყვიტა კიდევ უფრო სიღმისეულად გაეგრძელებინა კვლევა. საბედნიეროდ ყველა ვისაც ეს კვლევა ეხებოდა ცოცხალი იყო, და შეეძლო ესაუბრა თითოეულთან ცალ-ცალკე და მათთვის ეკითხა:
„რას უკავშირებ შენს წარმატებას?“.
ყველა შემთხვევაში, პასუხი დიდი გრძნობითა და პატივისცემით იყო თქმული.
„ჩემს მასწავლებელს“.
კოლეჯის პროფესორმა გადაწყვიტა ენახა უკვე ასაკში მყოფი მასწავლებელი. ჰკითხა ასაკოვან მასწავლებელს, თუ რა იყო ის ჯადოსნური რეცეპტი რომელიც მან გამოიყენა ამ ბავშვების, გაჭირვებიდან ამ მდგომარეობამდე მისაღწევად.
მასწავლებლის თვალებში სინათლე გამოჰკრთა და მისმა ბაგეებმა, ტუჩებზე ღიმილმოცულმა სიხარულით წარმოსთქვა: „ეს ძალიან მარტივია, უბრალოდ მიყვარდა ეს ბავშვები“ – უპსუხა მასწავლებელმა.


წყარო:
http://hamomilaki.blogspot.gr
http://alliotikathriskeytika.blogspot.com/#ixzz3LVEO5lKY
ბერძნულიდან თარგმნა ლევან ბუკიამ

ვიდრე ნაჩქარევ დასკვნებს გააკეთებდე . . .

ათონის წმინდა მთაზე იყო ერთი ბერი, რომელიც კარიესში (ათონის წმინდა მთის დედაქალაქი) ცხოვრობდა. ყოველ დღე სვამდა და თვრებოდა, რის გამოც უამრავ მომლოცველთა დაბრკოლების მიზეზი ხდებოდა. რამდენიმე ხნის შემდეგ გარდაიცვალა და მორწმუნეთა ჯგუფმა, რომლებაც შვებით ამოისუნთქა, გადაწყვიტა მამა პაისთან მისულიყო და ეთქვათ მისთვის ამ ბერის აღსასრულის შესახებ. მამა პაისმა მათ უპასუხა, რომ იცოდა ამ ბერის გარდაცვალების შესახებ, რადგან იხილა ანგელოზთა ჯგუფი, რომლებმაც ამ ბერის სული მიიბარა.

მორწმუნენი განცვიფრდნენ და დაიწყეს ბჭობა ერთმანეთში, ცდილობდნენ აეხსნათ ბერი პაისისთვის ზუსტად თუ ვის შესახებ საუბრობდნენ, ფიქრობდნენ, რომ მამა პაისმა ვერ გაიგო თუ ვისზე საუბრობდნენ.
ბერმა პაისმა კი მათ მოუთხრო:
,,ეს ბერი დაიბადა მცირე აზიაში, კატასტროფამდე ცოტა ხნით ადრე, ვიდრე თურქები ვაჟებს ერთად მოუყრიდნენ თავს. იმისათვის, რომ ის არ ჩავარდნოდათ მტრებს, მისმა მშობლებმა ის მინდორში წაიყვანეს , რადგან მკის დრო იყო, და რომ არ ეტირა, მას მისცეს რაკი, (ალკოჰოლური სასმელი) ნაცვლად რძისა, რომ დასძინებოდა და არ ეტირა.
იმ დროიდან, მოყოლებული, როცა გაიზარდა ჩამოყალიბდა ლოთად. ხოლო როდესაც ექიმებთან კონსულტაციის შემდეგ გაიგო, რომ ვერ შექმნიდა ოჯახს ამოვიდა ათონის მთაზე და გახდა მონაზონი.

აქ ნახა მოძღვარი, რომელსაც უთხრა, რომ ის იყო ლოთი.
მას უთხრა მოძღვარმა, რომ სინანულითა და ლოცვებით ეთხოვა ღმრთისმშობლისთვის შველა, და რომ მოეკლო დალევისთვის ყოველ დღე, თითო ჭიქა იმ რაოდენობისგან რასაც სვამდა. ერთი წლის სინანულისა და ღვაწლის შემდეგ მივიდა იქამდე, რომ სვამდა 19 ჭიქას, ნაცვლად 20–ისა, რასაც მანამდე სვამდა.
ეს ღვაწლი გაგრძელდა ასე წლითი წლობით და ბოლოს მოაღწია დღეში 2–3 ჭიქამდე, მაგრამ მაინც თვრებოდა.
ხალხი ხედავდა წლების მანძილზე ბერს, რომელიც აბრკოლებდა მომლოცველებს, ღმერთი კი ხედავდა მებრძოლ, მოღვაწე ბერს, რომელიც დიდი ბრძოლითა და შემართებით ებრძოდა თავის ვნებას.
ისე, რომ არ ვიცით რას და რატომ აკეთებს ადამიანი იმას რასაც აკეთებს, რა უფლება გვაქვს, განვიკითხოთ მისი მოქმედებები და მცდელობები.

წყარო: agiameteora.net
25 აპრილი, 2015

ბერძნულიდან თარგმნა ლევან ბუკიამ

ღმერთო ჩემო.

ღმერთო ჩემო
მღვდელი ათანასე კარანასი

ღმერთო ჩემო არ ვითხოვ შენგან დასვენებას, სულისა და სხეულის სიმშვიდეს . . .
არ ვითხოვ სიმდიდრეს, წარმატებას და კიდევ ჯანმრთელობას. ამ ყველაფერს შენგან ისედაც ძალიან ბევრი ითხოვს, რომ მიმადლო . . .
მომეცი მე ღმერთო ის, რაც უხვად გაქვს. მომეცი მე უფალო ის, რასაც შენგან არავინ ითხოვს, რომელიც არავის უნდა შენგან . . . .
და ეს არის ის რასაც შენდამი ლოცვისას ვითხოვ ღმერთო ჩემო:
რომ მქონდეს გამძლეობა და რომ, არ დავკმაყოფილდე ადვილი გამოსავლის ძიებით . . . .
რომ შემეძლოს დავიცვა თავი არაეფექტური, არაფრის მომცემი და არაფრის მომნიჭებელი აზრებისა და ფიქრებისაგან, რომ შევებრძოლო მათ. . . .
რომ არ გადავვარდე უიმედობაში . . .
რომ არ მივიჩნიო „შეუძლებლად“ არსებულის გადალახვა, არამედ დროებითად . . .
რომ მოულოდნელი სიხარული იყოს ჩემი ხვალინდელი დღის მოკავშირე და თანამბრძოლი . . .
მშვიდმა და მდუმარე უიმედობამ ადგილი დაუთმოს მუდმივ და უწყვეტ ვარჯიშს, მაშინაც კი თუ მასზე ვერ ვიმარჯვებ . . . .
რომ არ გავაკეთო არჩევანი შიშით, რადგან შიში საპყრობილეა, აზროვნების, გრძნობის და განცდის გამყინავი. რომ შემეძლოს გაბედული წინააღმდეგობა გავუწიო დაცემას და გაჭირვებას, რადგან მშიშარა ადამიანი არათავისუფალია.
ვიცხოვრო და არა უბრალოდ გადავრჩე . . .
მეპყრას ხელში საბრძოლო დროშა, მაშინაც კი როცა ჩემს ირგვლივ ყველაფერი დამსხვრეულია, განადგურებულია, აშლილია. მქონდეს ეს დროშა ბრძოლის ცენტრში, გასისხლიანებული, დაგლეჯილი, დაძონძილი და თანსდევდეს ჩემს სულს, რომ მიწინამძღვროს ჩემს ბრძოლაში.
ამენ!

ბერძნულიდან თარგმნა ლევან ბუკიამ
წყარო: /https://www.facebook.com/VimataKerkyras/posts/329972523795729?stream_ref=5/

четверг, 3 августа 2017 г.

ქებათა-ქება - ვაჟა-ფშაველა

ქრთამი ვაძლიე მუზასა:
ერთხელ მაინცა მნახევი.
არ იქნა ვერ მოვისყიდე,
თავლით ვერ დავინახევი.
სხვად ყოველი მხრივ კარგი ვარ,
მხოლოდ არა ვარ მგოსანი,
მარტოკა ესღა მაკლია,
ბიჭი ვარ პატიოსანი.

არაფრის დარდი არა გვქვს,
ოღონდ ვსვათ, ვჭამოთ, ვიძინოთ!
და როცა შურაცხგვყოფენ,
ხელუბრუნებლად ვითმინოთ.
გავშალოთ სუფრა მდელოზე,
ვიძახოთ ჰარი-ჰარალი!...
გზააბნეულთა რად გვინდა,
რომ გზა ვიცოდეთ სავალი.
ის არ გვაფიქრებს, გვადარდებს -
მტერი კარს გვიდგა მრავალი;
არც რო გვწადიან შევიტყოთ
ჩვენის წყლულების წამალი!

მთა მაღლა აყუდებულა,
წარბშეუხრელად დამდგარა.
ბარსაც არ გაუღვიძნია,
სძინავს ჯერ როდი ამდგარა.
ორივეს თავზე დასცქერის
ლურჯი ცა ვარსკვლავიანი,
ხან უწვიმს, ხანაც უთოვის,
ხან დღე მოუვა მზიანი...
ერთხელაც ვერა ირგეს რა,
მუდამ დღე მოსდით ზიანი.
კაცია ყველას წამალი,
მიწა რას გვარგებს მთიანი,
ან ხელუქმნელი მინდორი, -
შემკული, ყვავილიანი!...

დაჩერჩეტობენ მრავალნი,
ატყაპუნებენ ყურებსა,
ტყავი გააძვრეს ქვეყანას,
ჯიბეს იყრიან ფულებსა...
კაცებად იმათვე სთვლიან,
ამ ხალხის მცარცველ თულებსა!...
ქვეყნის ჭკვა-გრძნობას რა ვუთხა,
ქვეყნის სამართალს მქისესა, -
იუდას საკმელს უკმევენ,
ჯვარზე აცმევენ ქრისტესა!...
ბრბო მაინც არ გათეთრდება,
რაც უნდა ხეხო ქვიშითა,
იმის სიყვარულს მოიხვეჭ
მხოლოდ ძალით და შიშითა.

სიბნელევ გაქებ, გადიდებ,
საქებარიც ხარ სწორედა,
რადგან შენ დასდგი ცოდვები
ციხე-გალავნად, ყორედა.
რასა ჰყვირიან,ხალხსაო
სიბნელე მოაშორეთა?!
მცირეთა რითღა იხარონ
თუკი არ არის ბნელობა?
ხომ წახდა სამუდამოდა
ჯადოქარების ხელობა!..
დაბნელდი, კარგად დაბნელდი
და დააბრმავე გონება...
როცა ძლიერი სუსტს არჩობს,
რომ მან არ იგრძნოს ღონება...

შენ კი, სინათლევ, ვერ გაქებ,
რადგან ვერ იჩენ ღონესა,
საცა შენ უნდა გენათა,
ის მხარე დაიმონესა.
გამარჯვებულსა აქებენ,
დამარცხებულსა სძრახავენ,
ტუსაღებს ბორკილს უყრიან,
გარდაცვალებულთ ჰმარხავენ....
მიზანს და საქმის თვისებას
საზომად არა ჰსახავენ.
როგორ შეგაქო, როდესაც
შენს შუქს ფეხითა ჰლახავენ!
რა ხანი არის, ჰღონღალობ,
ედები ღობე-ყორესა, -
მაინც აჯობა სიმრუდემ
მაგ შენს სამართალს სწორესა...
დაჯექ, იტირე, საწყალო,
თავში იეცი ლოდები...
მაინცა გწუნობს ქვეყანა,
შენ არვის შეეცოდები.

ანგაარებავ, შენც გაქებ,
რადგან ძალა გაქვს, მიტომა,
შენ ბატონი ხარ ამ ქვეყნად,
რაკი ეშმაკმა გიტომა.
ჰხვეჭ, ჰყლაპავ, რასაც მოხვდები -
რასაც მოავლე ლაშები.
ბევრს გაუსქელე კისერი,
ბევრს გაუდიდე ფაშები.
ერთი აცეკვე, ამღერე,
სხვა კი ატირე ცრემლადა.
ერთი ხომ კვერად აქციე,
სხვა გარდაქმენი გრდემლადა.
შენ ქვეყნად იხსენიები,
ჰსაზრდოობ ქვეყნის ქონითა.
დადიხარ დოინჯშემოყრით
და გვემუქრები ღონითა;
გახვალ-გამოხვალ მდინარეს
აჩემებული ფონითა.



1893 წ.

среда, 2 августа 2017 г.

მოწამე ქრისტეფორე (+250)

  მოწამე ქრისტეფორე (გ. 250) – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, მისი ხსენების დღე არის ძველი სტილით 9 მაისი, ახალი სტილით - 22 მაისი.

წმიდა მოწამე ქრისტეფორე (+250) აღესრულა იმპერატორ დეკიუსის (249-251) დროს. წმიდა ქრისტეფორე მაღალი, არაჩვეულებრივი ძალის კაცი იყო, სახე კი მხეცისმაგვარი ჰქონდა. გადმოცემით, წმიდანი თავიდან საოცრად ლამაზი იყო, მაგრამ არ სურდა თავისი გარეგნობით სხვები ეცდუნებინა და უფალს შეევედრა, მისთვის სახე დაემახინჯებინა. ერთხელ იმპერატორმა ბრძანა, მისთვის მოეგვარათ ქრისტიანთა ქომაგი რეპრევი (ასე ერქვა წმიდანს ნათლობამდე). იგი უსიტყვოდ დამორჩილდა ბრძანების შესასრულებლად გამოგზავნილ 200 მხედარს. გზად სასწაულები აღესრულა: წმიდანის ხელში გამხმარი ხელჯოხი აყვავდა, მისი ლოცვით პური გამრავლდა. სასწაულების ხილვით გაოგნებულმა რეპრევის მხლებელმა მეომრებმა ირწმუნეს ქრისტე და წმიდანთან ერთად მოინათლნენ ანტიოქიის ეპისკოპოსის ბაბილას მიერ.

იმპერატორმა გადაწყვიტა, ცბიერებით მოედრიკა წმიდანი. მან ორი მეძავი - კალინიკია და აკილინა მიუჩინა წმიდა ქრისტეფორეს და უბრძანა, კვლავ წარმართობისკენ მოექციათ წმიდანი, მაგრამ მან ქალები თავად გადმოდრიკა ქრისტეს სჯულზე. დეკიუსმა წამებით მოაკვდინა ქალებიც და 200 მხედარიც. შემდეგ ბრძანა, გახურებულ ღუმელში ჩაეგდოთ წმიდა ქრისტეფორე, მაგრამ მოწამე ღვთისგან უვნებლად იქნა დაცული. ხანგრძლივი წამების შემდეგ წმიდა ქრისტეფორეს თავი მოჰკვეთეს. თავისი სასწაულებით წმიდა ქრისტეფორემ 50000 წარმართი მოაქცია. მოგვიანებით წმიდანის ნეშტი გადაასვენეს ტოლედოში, შემდგომ საფრანგეთში, სენდენის სააბატოში.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი II, თბილისი, 2001 წ.

orthodoxy.ge



вторник, 1 августа 2017 г.

მემარჯვენეობა.

მემარჯვენეობა Right-wing Politics

როგორც პოლიტიკური პლატფორმის აღმნიშვნელი ტერმინის წარმოშობა სრულიად შემთხვევით გარემოებებს, საფრანგეთის პირველ რევოლუციურ პარლამენტში (1789) დეპუტატთა მიერ დაკავებულ ადგილებს მიეწერება (იგივე ითქმის მემარცხენეობის შესახებაც). უკიდურესად მარცხენა ადგილები დაკავებული ჰქონდათ იაკობინელებს, რომელიც ყველაზე რევოლუციურად განწყობილი პარტიული დაჯგუფება იყო. ცენტრში ზომიერები, ხოლო უკიდურეს მარჯვენა ადგილებზე კლერიკალები და როიალისტები განთავსდნენ. ეს უკანასკნელნი ცდილობდნენ შეენარჩუნებინათ მონარქია და პრივილეგიები მაშინ, როდესაც მემარცხენეები ქვეყანაში სახალხო სუვერენიტეტის და რადიკალური გარდაქმნების მომხრეები იყვნენ. იმავე მნიშვნელობით ტერმინები მემარჯვენე, მემარცხენე დღეს, რა თქმა უნდა, აღარ გამოიყენება. ერთ–ერთი გავრცელებული კრიტერიუმი, რომელიც პოლიტიკური პარტიებისა თუ ცალკეული მოღვაწეების პლატფორმას მეარჯვენეობა/ მემარცხენეობის სპექტრზე გაანაწილებდა, არის მათი დამოკიდებულება სახელმწიფოს, ინდივიდისა და ეკნომიკის მიმართ. მემარჯვენე პოლიტიკა გულისხმობს სახელმწიფოს მიერ ინდივიდის ეკონომიკურ და სხვა სახის აქტივობაში ჩარევის მინიმალიზაციას. მ., როგორც წესი, ელიტისტური თუ სხვა მოსაზრებებით, ეწინააღმდეგება მოსახლეობის ფართო ფენების ქვეყნის მართვაში მონაწილეობას, რადიკალურ რეფორმებსა და ცდილობს არსებული პოლიტიკური წესრიგის შენარჩუნებას. 

მემარცხენე.მემარცხენეობა

მემარცხენე  left

თანამედროვე პოლიტიკურ ლექსიკონში აღნიშნავს რადიკალურ ან პროგრესულ-სოციალისტური მიმდევრობის მომხრეს. აღნიშნულ ტერმინს თავდაპირველად ჰქონდა სიტყვასიტყვითი მნიშვნელობა - მემარცხენეებად იწოდებოდნენ 1789 წელს საფრანგეთის გენერალური შტატების სხდომის მიმდინარეობისას მეფის მარცხნივ მსხდომი მესამე წოდების (საქალაქო კორპორაციების) წარმომადგენლები. მეფისგან მარჯვნივ მდებარე, უფრო პრესტიჟულად მიჩნეული ადგილები თავადაზნაურობას ეკავა. ტერმინის თავდაპირველი მნიშვნელობა განპირობებული იყო სიტყვა „მარცხენის“ ძირითადი მნიშვნელობით - უფრო სუსტი ხელი. ფრანგულად „gauche“ (მარცხენა, მოუხერხებელი, უთავბოლო), ლათინურად „sinister“. საფრანგეთის დიდი რევოლუციისას თავმჯდომარის ადგილიდან დარბაზის მარცხენა ნაწილი, ჩვეულებრივ, რადიკალებსა და თანასწორობის მომხრეებს ეკავათ. მემარცხენის რეალური მნიშვნელობა არსებითად იცვლება დროის და ადგილის შესაბამისად, რომლის შედეგად ტერმინმა საკმაოდ არაერთგვაროვანი მნიშვნელობა შეიძინა.


მემარცხენეობა Left-wing Politics

თანამედროვე პოლიტიკურ ლექსიკონში ტერმინი აღნიშნავს პოლიტიკური კურსის გამოხატვის რადიკალურ ან პროგრესულ გზას, მაგრამ თავდაპირველად მას პირდაპირი მნიშვნელობა ჰქონდა. 1789 წელს საფრანგეთში გენერალური შტატების მოწვევისას მდაბიო მოსახლეობა (მესამე ფენის – ქალაქთა კორპორაციების წარმომადგენლები) მეფისაგან მარცხნივ ისხდნენ, ხოლო თავად–აზნაურობას უფრო საპატიო მარჯვენა მხარე ეჭირა. მ–ის რეალური შინაარსი დროისა და ადგილის გავლენის მიხედვით მნიშვნელოვნად იცვლება და საკმაოდ არაერთგვაროვანია, მგრამ როგორც წესი, ითვალისწინებს თანასწორუფლებიანობას, ეგალიტარიზმისკენ სწრაფვას, მუშთა (კარგად ორგანიზებულ) კლასზე დაყრდნობას, მრეწველობის ნაციონალიზაციის მხარდაჭერას, ანტაგონიზმს იერარქიის მიმართ, ნაციონალისტური საშინაო და საგარეო პოლიტიკის მიუღებლობას. განსაზღვრება მ. გამოიყენება პოზიციების დასაფიქსირებლად როგორც ერთი პარტიის შიგნით, ასევე პარტიებს შორის. მემარცხენეთა ფრთას ეკუთვნიან სოციალისტები, რომელთაც უკიდურესი პოზიცია უკავიათ ზემოთ ჩამოთვლილი საკითხების მიმართ. მემარცხენე კომუნიზმად (რომელსაც ლენინმა 1920 წ. „საყმაწვილო დაავადება“ უწოდა), ცინიზმის, გარკვეული დოზით, შეიძლება მოინათლოს კომუნიზმის ყველა ის ფორმა, რომელიც ხელისუფლების სათავეში მყოფი კომუნისტური პარტიების ხელმძღვანელების მხარდაჭერით არ სარგებლობენ. მიუხედავად ამისა, 1920–30 წწ. ცალკეულმა მიმართულებამ მემარჯვენე ან მემარცხენე მოძრაობების დასახელება მიიღო. მ., როგორც წესი, პარტიის ხელმძღვანელი როლის სათანადო გათვალისწინების გარეშე, ხალხის რევოლუციისაკენ წაქეზებას ნიშნავდა, ხოლო მემარჯვენეობა – „ახალი ეკონომიკური პოლიტიკისა“ (ნეპის) და ბაზრის აქტიურ მხარდაჭერას.

რადიკალ-ლიბერტარიანული ფემინიზმი

რადიკალ-ლიბერტარიანული ფემინიზმი  Radical-Libertarian Feminism

რადიკალ-ლიბერტარიანული ფემინიზმი სქესობრივ-გენდერული სისტემის ანალიზისას ყურადღებას ამახვილებს პროცესზე, რომელშიც გენდერული სოციალური კონსტრუქტები წარმოჩნდება ბიოლოგიურად, ფიქსირებულად და წმინდად სქესობრივი საფუძვლების მქონედ, რასაც პატრიარქატი იყენებს კაცებთან მიმართებით ქალების პასიურ, უძლურ და დაქვემდებარებულ მდგომარეობაში ჩასაყენებლად. რადიკალ-ლიბერტარიანული ფემინისტების ნაწილისთვის ქალთა ჩაგვრის დასაძლევად საუკეთესო სტრატეგია ქალების გაანდროგინულებაა, რაც, მათი მტკიცებით, მოარღვევს თავად გენდერის კონსტრუქტს. ამავე მიმართულების ზოგიერთი წარმომადგენელი კი ქალთა რეპროდუქციულ როლში ხედავს ქალთა ჩაგვრის წყაროს და იმედებს ამყარებს ტექნოლოგიების განვითარებაზე, რომელმაც ქალები ამ ფუნქციებისგან უნდა გაათავისუფლოს. რადიკალ-ლიბერტარიანული ფემინისტების კიდევ სხვა ნაწილი კი ამტკიცებს, რომ ჰეტეროსექსუალობის ნორმები ქალებს ერთმანეთისგან აშორებს, ხოლო ლესბოსურ იდენტობას ქალების გაერთიანებისა და მათი ჩაგვრის დასრულების პოტენციალი აქვს. 


ლიბერტარიანიზმი.

იდეურ–პოლიტიკური მიმართულება, რომლისთვისაც დამახასიათებელია სახელმწიფოს როლისა და ფუნქციების აბსოლუტურ მინიმუმამდე დაყვანა. ამ რწმენას საფუძვლად უდევს კერძო საკუთრებისა და საბაზრო ეკონომიკის პრინციპების ჯანსაღი სოციალური ცხოვრების ბაზისურ პრინციპებად გამოცხადება. ლ–ის თავდაპირველი მნიშვნელობის მეორე ძირითადი ნიშანი იყო თავისუფალი ნების კულტივირება: ლიბერტარიანელები გამოდიოდნენ ადამიანის ბუნებრივი მოტივაციით ნაკარნახევი ქცევის ნებისმიერი შეზღუდვის წინააღმდეგ, სულერთია, საქმე ეხებოდა ოჯახს, რელიგიას თუ სახელმწიფოს. ტერმინის თანამედროვე გაგებაში ამგვარი მნიშვნელობები იშვიათად გვხვდება, თუმცა, შემორჩენილია რწმენა, რომ ადამიანებს, რიგ უფლებებთან ერთად, უპირველეს ყოვლისა, აქვთ კერძო საკუთრების უფლება. რაც შეეხება თანამედროვე ლ–ის დამოკიდებულებას სახელმწიფოსთან, ითვლება, რომ ადამიანი უნდა ემორჩილებოდეს სახელმწიფოს იმდენად, რამდენადაც ეს განხორციელდება თავად ადამიანის სურვილის საფუძველზე ან, ყოველ შემთხვევაში, ამით არ დაირღვევა ადამიანის ბაზისური თავისუფლებები. ლიბერტარიანული იდეების შეიცავს ანარქისტული იდეოლოგიის ელემენტებს, თუმცა მათი გაიგივება ანარქიზმთან, რომელიც საერთოდ სახელმწიფოს მოსპობის მომხრეა, არასწორი იქნებოდა. ლიბერტარიანელები სულაც არ უარყოფენ სახელმწიფოს საჭიროებას თანამედროვე საზოგადოებისათვის. პირიქით, ისინი ქადაგებენ სახელმწიფოსა და მმართველობის როლის მინიმუმზე დაყვანის, „ღამის დარაჯი“ სახელმწიფოს (რომელიც ასრულებს მხოლოდ პიროვნების უსაფრთხოების, ხელშეკრულებების შესრულების გარანტის და ქვეყნის საგარეო საფრთხისაგან დაცვის ფუნქციებს) რეანიმაციის იდეას.

nplg.gov.ge


(ლიბერტალიზმი libertarian

რადიკალური იდეოლოგია, რომელიც პოლიტიკური გადაწყვეტილების მიღების პროცესში სამი ძირითადი პრინციპიდან - თავისუფლება, წესრიგი, თანასწორობა, უპირატესობას მხოლოდ თავისუფლებას ანიჭებს.)